็นหนองน้ำหรือไม่ก็ทิวเขา มีขอบกั้นพิษที่หมื่นปีก็ไม่สลายไป ทั้งยังมีสัตว์อสูรวิเศษมีพิษอยู่เป็นจำนวนมากอีกด้วย” อวิ๋นจิ่นเว่ยพูด “ภายในนั้นมีสัตว์อสูรเทพมากมา าย ทั้งยังมีสัตว์อสูรเหนือเทพอยู่ไม่น้อยอีกด้วย”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูคนที่เขาพามาปราดหนึ่ง มีระดับเทพขึ้นไปอยู่ไม่น้อย แต่ไม่รู้ว่าจะเพียงพอให้ใช้งานได้หรือไม่
“เหตุใดพวกโยวหลินจึงถูกส่งตัวมาที่นี่ได้เล่า” ซือหม่าโยวหรานถาม
“แค่จากมาก่อนพวกเราเพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นก็ห่างไกลกันขนาดนี้แล้ว ทั้งยังต้องมาถึงที่นี่อีกด้วย” เจ้าอ้วนชวีพูด
พวกเขาเดินทางกันไม่หยุดทั้งกลางวันกลางคืน สองวันให้หลัง ในที่สุดพวกเขาก็อยู่ไม่ห่างจากพวกซือหม่าโยวหลินแล้ว
แต่พวกเขามิอาจบินได้อีกแล้ว เพราะเบื้องหน้าคือกำแพงพิษอันหนาทึบจนมิอาจแหวกออกได้
“โยวหลิน เจ้ายังสบายดีอยู่หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบเอาหินแม่ลูกออกมาแล้วทดลองติดต่อกับซือหม่าโยวหลิน
“โยวเย่ว์หรือ” เสียงอ่อนแอของซือหม่าโยวหลินดังแว่วมา ถึงแม้ว่าสถานการณ์จะมิสู้ดีนัก แต่อย่างน้อยก็ยังมีชีวิตอยู่
รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของคนตระ
