่ตำหนักผู้วิเศษกับถ้ำเมฆขาวรวบรวมกำลังพลก็เป็นเพียงแค่ผักชีโรยหน้า พวกเขาต่างก็อยากไปเสนอหน้าเท่านั้นเอง” อวิ๋นเฟิงพูด
“เฮ้อ… ผู้อื่นต่างก็รู้จักแผ่ขยายอิทธิพลไปยังขุมอำนาจเบื้องล่าง เหตุใดพวกเจ้าจึงยังคงรักษาพื้นที่กะจ้อยร่อยของเบื้องบนอยู่เล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์รำพึง
“เรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับวิถีจิตที่บำเพ็ญในอนาคตก็เป็นได้” เฉียวย่าพูด “ข้าเคยได้ยินท่านอาจารย์พูดว่า ดูเหมือนวิถีจิตของตำหนักผู้วิเศษจะอาศัยแรงศรัทธาในการเลื่อนระดับได้ ถ้าหากแรงศรัทธายิ่งมาก พลังที่พวกเขาได้รับก็จะยิ่งมากขึ้นไปด้วย ดังนั้นจึงจำเป็นต้องพัฒนาคนเบื้องล่างอย่างต่อเนื่อง”
“ในเมื่อความสัมพันธ์ระหว่างตำหนักผู้วิเศษกับหุบเขามารเทพไม่สู้ดีสักเท่าไหร่นัก แล้วเหตุใดศิษย์พี่จึงกลายเป็นผู้วิเศษได้เล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่เข้าใจ
นอกจากนี้ยังดูเหมือนว่าเขาจะมิใช่ผู้วิเศษธรรมดาทั่วไปอีกด้วย คล้ายว่าจะมีสถานะอันสูงส่งในตำหนักผู้วิเศษอีกต่างหาก
อวิ๋นอี้ส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “เรื่องนี้พวกเราก็ไม่ทราบเช่นกัน ได้ยินว่าประมุขตำหนักผู้วิเศษมารับเขาไปยังหุบเขามารเทพด้วยตนเองอีกต่างหาก”
……………………………………
