บู๊บุ๋น น่าเสียดายที่หยิ่งผยองน้อยไปหน่อย” ไปฉีเอ่ยอย่างจนปัญญา “นายท่านคนดีของข้า ต่อหน้าท่านเขายังจะหยิ่งผยองอะไรได้อีกเล่า” เทพกระบี่กลั้นหัวเราะไม่ไหว
เจียงฉางเซิงหันไปมองหวงเทียนกับเฮยเทียนแล้วบอกว่า “ส่งเจ้าตัวน้อยสองตัวนี้ไปเล่นกับเจียงเชอเวลาว่างๆ เป็นเช่นไร” ไปฉีได้ยินแล้วก็เข้าใจเจตนาของเขาทันที เทพกระบี่ถอนหายใจ “ดูท่าฮ่องเต้ซุนเทียนคงไม่ใช่ฮ่องเต้ผู้โชคดีที่สุดแล้วสินะ” อนาคตของเจียงเชอคงยิ่งใหญ่เหลือประมาณ
“ช่วยไม่ได้ ช่วยต้าจิ่งก็เท่ากับช่วยพวกข้าด้วย” เจียงฉางเซิงพึมพำแผ่วเบาหลังจากนั้นจึงหลับตาลง อีกด้านหนึ่งเจียงเชอรีบร้อนกลับมาเล่าบทสนทนาทั้งหมดระหว่างตนกับมรรคาจารย์ให้ฮ่องเต้ซุนเทียนฟัง ฮ่องเต้ซุนเทียนดีพระทัยยิ่งนัก
ปีซุนเทียนที่ยี่สิบเจ็ด เดือนสาม หยางโจวก้าวสู่ขั้นเทวชน ลมปราณเพิ่มพูนพรวดพราด ทำเอาอารามมังกรผงาดตกอกตกใจ การเลื่อนขั้นของเขาถูกเล่าลือกระจายไปทั่วยุทธภพต้าจิ่งอย่างรวดเร็ว ส่วนมู่หลิงลั่วก็กลับมาถึงตระกูลมู่แล้ว
“ทำอย่างไรดีเจ้าคะ ข้าคงกล่อมท่านปู่ลำบาก เพราะถ้าจะทำอย่างนั้นก็คงต้องบอกเรื่องของท่าน” ในห้วงความฝัน มู่หลิงลั่วบอกด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ เจียงฉางเซิงหัวเราะ “บอกไปเถิด ไม่เป็นอะไรหรอก” เขาเลื่อนขั้นมาถึงวิชามรรคาธรรมชาติขั้นแปดแล้ว เขาไม่หวั่นเกรงทวีปเทพโบราณอีกต่อไป
มู่หลิงลั่วเริมเล่าเรื่องของตระกูลมู่กับทวีปเทพโบราณให้เขาฟัง ทุกแห่งหนต่
