ล้ว” ซือหม่าโยวหรานพูด
“ข้าจะลองดูอีกที” ซือหม่าโยวหลินพูดพลางดีดร่างขึ้นแล้วทะยานไปยังยอดเขาที่อยู่ด้านข้าง เขานั่งบนยอดเขาแ แล้วมองมาทางนี้ หลังจากนั้นจึงก้มหน้าคิดคำนวณอะไรบางอย่าง
ผ่านมาอีกสองวัน เขากำลังคิดคำนวณอยู่ ทันใดนั้นก็นึกถึงคำพูดประโยคหนึ่งของซือหม่าโยวเย่ว์ขึ้นมาได้
“มีบางทีที่ต้องทำลายค่ายกลจากภายนอก แต่ก็มีบางค่ายกลที่ต้องทำลายจากภายใน ค่ายกลที่ต้องทำลายจากภายในนั นจำเป็นต้องมีใครสักคนเข้าไปจนถึงแกนกลางค่ายกลให้ได้”
เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ สองตาของเขาก็เปล่งประกาย เขาทะยานลงมาจากยอดเขา หลังจากนั้นจึงวนรอบค่ายกลสองรอบ
“โยวหลิน เจ้าคิดวิธีทำลายค่ายกลออกแล้วหรือ” ซือหม่าโยวหยางถาม
“อืม” ซือหม่าโยวหลินพยักหน้า “พวกเจ้าขยับห่างออกไปหน่อยสิ”
พอพูดจบเขาก็มาที่เบื้องหน้าหินยืมวิญญาณอันไม่สะดุดตาก้อนหนึ่ง เขาสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะกระทืบลงไป
“หายตัวไปแล้วหรือ” ซือหม่าโยวหยางเห็นซือหม่าโยวหลินหายตัวไปจากตรงหน้าเขาจึงเอ่ยอย่างตกใจ
อีกราวหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น ซือหม่าโยวหลินจึงออกมาจากภายในนั้นอีกครั้ง
“โยวหลิน ทำลายแล้วหรือยัง” ซือหม่าโยวฉิงถาม
ซือหม่าโยวหลินเอ่ย
