ู้ว่าซือหม่าโยวเย่ว์เจ็บจนชาหรือเคยชินไปเสียแล้ว ทำให้ตอนนี้ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป รู้เพียงแค่ว่าปราณธาตุไฟมากมายมหาศาลพุ่งเข้าสู่ร่างกายของเธอแล้ว ถ้าหากเธอหยุดพัก ปราณธาตุไฟที่เข้ามาใหม่เหล่านั้นจะต้องทำให้ร่างกายของเธอพิการอย่างแน่นอน ดังนั้นเธอจึงบำเพ็ญโดยไม่หยุดพักเลยแม้แต่วินาทีเดียว
เมื่อสัมผัสได้ว่าเธอเคยชินแล้ว เพลิงชาดจึงค่อยออกมาจากร่างกายเธอ ลูกกลมสีแดงลูกหนึ่งห่อหุ้มเขาเอาไว้เช่นเดียวกัน
“ยากนักที่จะได้พบพานสถานที่อันยอดเยี่ยมเช่นนี้ ดูเหมือนว่าอาการบาดเจ็บของข้าจะฟื้นฟูได้ระดับหนึ่งแล้ว”
พอพูดจบเขาก็นั่งขัดสมาธิลงตรงบริเวณที่อยู่ไม่ไกลจากซือหม่าโยวเย่ว์มากนัก แล้วบำเพ็ญด้วยท่าทีที่ดูราวกับมนุษย์
…………………………………
