างแปลกประหลาดยิ่งนัก เห็นอยู่ว่าเป็นสภาพอากาศอันสุดขั้วทั้งสองที่ แต่ทั้งสองแห่งอยู่ใกล้กันถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่ส่งผลกระทบถึงอีกฝ่ายเลยเล่า” เจ้าอ้วนชวีพูดอย่างประหลาดใจ
“บางทีอาจมีเหตุผลอะไรที่พวกเราไม่รู้ก็ได้” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
เธอนึกถึงห้วงมิติอันมิอาจล่วงรู้ที่ด้านหลังผนังถ้ำขึ้นมาได้
หลังจากบินมาชั่วโมงกว่า พวกเขาก็เห็นทิวเขากลุ่มหนึ่ง ทิวเขาเหล่านั้นเปล่งแสงสีแดงฉาน เมื่อมองจากไกลๆ แล้วราวกับเปลวเพลิงก็มิปาน
“หยุดอยู่ตรงนั้นเสีย!” เสือเขี้ยวดาบที่อยู่บนพื้นดินได้เห็นพวกซือหม่าโยวเย่ว์แล้ว บนแผ่นหลังก็มีปีกจำแลงสองข้างเผยขึ้นมาก่อนจะบินถลาขึ้นไปกลางอากาศแล้วส่งเสียงออกมา
ซือหม่าโยวเย่ว์เพิ่งเคยเห็นปีกจำแลงเช่นนี้เป็นครั้งแรก ทำให้รู้สึกอยากรู้อยากเห็นอยู่บ้าง จึงมองซ้ำอีกครั้ง
“พวกเจ้าเป็นใครกัน ที่นี่คือดินแดนของพวกเรา คนนอกห้ามเข้า” เสือเขี้ยวดาบตนนั้นมองซือหม่าโยวเย่ว์พลางตวาด
ซือหม่าโยวเย่ว์ถอนสายตาจากปีกจำแลงที่โผล่ออกมาของมัน แล้วเอ่ยว่า “เจ้าคือสัตว์อสูรเทพเฝ้าประตูหรือ ไปเรียกราชาสัตว์อสูรของพวกเจ้าออกมาสิ บอกว่าพวกเรามีเรื่องปรึกษากับเขา”
“เจ้ามนุษย์โอหัง! ราชาของพวกเรา
