กันหัวเราะ ตอนที่พวกเขาเห็นครั้งแรก หลิงหลงนี้ยังมิใช่ค้อนเลยด้วยซ้ำ!
ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่นึกถึงตอนที่ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบกระทะก้นแบนใบหนึ่งมาช่วยพวกเขา พวกเขาก็อดนึกอยากหัวเราะมิได้
ต่อมาพวกเขาจึงได้รู้ว่าที่แท้แล้วกระทะก้นแบนใบนั้นมีที่มาอันน่าอาย
คนตระกูลกัวเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ไม่คิดจะพูดว่าเป็นหลิงหลง จึงไม่ซักไซ้อีกต่อไป
“เจ้าอ้วน พวกนี้ล้วนเป็นฝีมือหลิงหลงทำลายทั้งสิ้น ข้าก็แค่ช่วยเก็บรวบรวมมาให้เจ้าเท่านั้นเอง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เจ้าเก็บรวบรวมมามากมายเลยหรือ” เจ้าอ้วนชวีมองซือหม่าโยวเย่ว์ ทันใดนั้นก็เบิกตาโพลงพร้อมกับชี้ไปที่หลุมแล้วเอ่ยว่า “เจ้าอย่าบอกข้านะว่าหลุมนี้เกิดขึ้นหลังจากที่เจ้าเก็บรวบรวมมาน่ะ”
“ทำไมล่ะ เจ้าว่ามากเกินไปหรือ เช่นนั้นข้าโยนทิ้งไปบางส่วนก็ได้นะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เฮ้ๆๆ ไม่ต้องๆ! ถึงจะมากกว่านี้ข้าก็ไม่รังเกียจหรอก!” เจ้าอ้วนชวีโอบตัวซือหม่าโยวเย่ว์เอาไว้พลางร้องเสียงดัง
“เจ้าอ้วน ของสิ่งนี้ไม่เลวเลยจริงๆ ต่อไปนี้หากข้าไปให้เจ้าช่วยหลอมอาวุธ เจ้าก็เติมสิ่งนี้ลงไปให้ข้าสักหน่อยด้วยล่ะ” กัวเลี่ยงเดินเข้ามาพลางเอ่ยขึ้น
“ข้าจะมีโอกาสหลอมอาวุธวิญญาณให้เจ้าเสียที
