หน่อย พวกเจ้าอยากไปด้วยกันหรือไม่”
พวกซือหม่าโยวเย่ว์ประสานสายตากัน ท้ายที่สุดก็พยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “พวกเราก็คิดเช่นนี้อยู่เหมือนกัน ไม่รู้ว่าที่นั่นมีสิ่งใดอยู่ ทุกคนไปดูพร้อมกันเลยดีกว่า”
“ได้สิ”
จากนั้นพวกซือหม่าโยวเย่ว์ก็ขี่หลังเจ้าวิหคน้อย ส่วนคนตระกูลกัวก็ขี่สัตว์อสูรบินได้ของตน พวกเขามุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เกิดการปะทะกันเมื่อคืน
ยังไม่ทันเข้าใกล้สถานที่แห่งนั้น คนตระกูลกัวที่บินอยู่ด้านหน้าก็บินร่อนลงไปยังพื้นดินในทันใด พวกซือหม่าโยวเย่ว์สงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ยังตามลงไปด้วย
“ทำไมหรือ” เว่ยจือฉีมองกัวเพ่ยเพ่ยพลางถามขึ้น
“ข้างหน้ามีผู้คนมากมาย ถ้าหากพวกเราบินเข้าไป จะต้องดึงดูดให้เกิดความยุ่งยากที่ไม่จำเป็นขึ้นมาอย่างแน่นอน” กัวเพ่ยเพ่ยพูด
กัวเพ่ยเพ่ยที่เป็นจ้าววิญญาณมีความสามารถในการรับรู้แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมากมายนัก ดังนั้นจึงสัมผัสถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นข้างหน้าได้
ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ตระหนักได้เช่นกันว่าเบื้องหน้ามีคนอยู่เป็นจำนวนมาก จึงเอ่ยว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราก็เดินเข้าไปกันดีกว่า”
แน่นอนว่าคำว่าเดินที่พวกเขาพูดถึงนั้นย่อมมิใช่การใช้สองเท้าค่อยๆ เดินเข้าไปจริงๆ หากแต
