พลังวิญญาณเป็นพลังโลหะ สองมือร่ายมนตร์ แปลงพลังวิญญาณเป็นค้อนยักษ์ก่อนจะทุบลงไปอย่างรุนแรง
“ปึง…”
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกคล้ายว่าพื้นดินสั่นสะเทือนคราหนึ่ง แต่ทว่าผิวดินยังคงไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย
หมัวซาโฉบเข้ามามองดูผิวดินที่ไม่มีแม้แต่รอยร้าวพลางส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “รู้ว่าเจ้าฝีมือไม่พอ แต่คิดไม่ถึงว่าแค่ทำให้มันสั่นสะเทือน เจ้ายังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”
ซือหม่าโยวเย่ว์หดหู่เสียแล้ว แข็งขนาดนี้ นี่ยังเรียกว่าดินโคลนได้อยู่อีกหรือ!
หรือจะบอกว่าพลังยุทธ์ของเธอไม่พอจริงๆ แม้กระทั่งดินโคลนก็ยังขุดไม่ได้
“เอาอาวุธเทพนั่นมาลองดูสิ” หมัวซาพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบหลิงหลงออกมา พอหลิงหลงออกมาแล้วก็โผกอดซือหม่าโยวเย่ว์พลางร้องห่มร้องไห้
“เย่ว์เย่ว์เอ๋ย… ตั้งแต่เจ้ามีถ้วยชามรามไหเหล่านั้นแล้วก็ไม่เคยให้ข้าออกมาอีกเลย! ฮือๆๆ…”
ซือหม่าโยวเย่ว์สีหน้ายับย่น ก่อนหน้านี้เจ้านี่มิได้ต่อต้านการที่เธอใช้มันเป็นอุปกรณ์เล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้นเหลือเกินหรอกหรือ
“เอาละ ต่อจากนี้จะให้เจ้าออกมาเล่นบ่อยๆ ก็แล้วกันนะ” เธอเอ่ยปลอบ
เดิมทีหลิงหลงก็เล็กมากอยู่แล้ว ขนาดไม่ถึงฝ่ามือ เช่นนี้หากอยู่ข้างนอกแล้วผู้อื่นถามว่ามั
