้าววิญญาณตรงหน้ากลับเยาว์วัยถึงเพียงนี้ ช่างเป็นยอดคนโดยแท้!
แต่ตอนนี้เธอกลับละเลยไปว่าพวกเขาเองก็ไปถึงระดับราชันวิญญาณตั้งแต่เยาว์วัยเช่นกัน ทั้งยังอยู่ในดินแดนที่ถูกกฎเกณฑ์กีดกันอย่างดินแดนอี้หลินอีกด้วย
“เจ้าคำรามน้อย เจ้าไปสืบมาให้ชัดเจนได้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใดสัตว์อสูรวิเศษเหล่านั้นจึงมาที่หุบเขาแห่งนี้” ซือหม่าโยวเย่ว์ถามเจ้าคำรามน้อยในอ้อมแขน
“สัตว์อสูรเทพมากมายถึงเพียงนั้น ข้าก็กลัวอยู่เหมือนกันนะ” เจ้าคำรามน้อยพูด
“เจ้ามิได้ประกาศตัวว่ามีความสามารถในการล่อลวงสัตว์อสูรวิเศษเป็นที่สุดหรอกหรือ ตอนนี้แค่ให้ไปสืบข่าวนิดเดียวก็ไม่ได้แล้วหรือ” เจ้าอ้วนชวีที่อยู่ข้างๆ กล่าวขึ้น
“ไม่ไป ไม่ไป” ใบหูยาวของเจ้าคำรามน้อยลู่ลงมา จากนั้นมันก็ใช้อุ้งเท้าปิดบนใบหูแล้วเอนกายอยู่ในอ้อมแขนซือหม่าโยวเย่ว์ไม่ขยับเขยื้อน
ซือหม่าโยวเย่ว์สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของเจ้าคำรามน้อย จึงเอื้อมมือมาลูบใบหูยาวของมันพลางถามว่า “เจ้าคำรามน้อย เจ้าเป็นอะไรไป”
“เย่ว์เย่ว์ ข้าไม่สบาย ไม่สบายอย่างยิ่งเลย” เจ้าคำรามน้อยลืมตากลมโตขึ้นพลางมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างน่าสงสารจับใจ
ซือหม่าโยวเย่ว์คิดไม่ถึงว่าเมื่อครู่นี้เจ้าคำรามน้อยยังดีๆ
