ูด “เห็นอยู่ชัดๆ ว่าพวกเรามาถึงที่นี่ก่อน แต่พวกเจ้ากลับพูดว่านี่คือดอกจื่อซวีที่พวกเจ้าค้นพบ พวกเรายืนอยู่ตรงหน้าพวกเจ้าแท้ๆ แต่กลับมองไม่เห็น หากมิใช่ตาบอดแล้วคืออะไรกันเล่า!”
“เจ้านั่นแหละที่ตาบอด!” หญิงสาวกระโปรงแดงผู้นั้นหยิบแส้ขึ้นมาแล้วชี้มาทางพวกซือหม่าโยวเย่ว์พลางเอ่ยว่า “ถึงอย่างไรพวกเราก็เป็นผู้ค้นพบดอกจื่อซวีดอกนี้ พวกเจ้ารีบหลีกทางเสีย ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจเจ้าก็แล้วกัน!”
พอพูดจบ อีกหลายคนที่อยู่ด้านหลังนางก็เดินเข้ามาสองสามก้าว มาจนถึงข้างกายเธอพร้อมกับจ้องมองพวกซือหม่าโยวเย่ว์เขม็ง
“มิน่าเล่าตอนแรกที่พบหน้ากัน ท่านอาจารย์ถึงได้ถามว่าเพราะเหตุใดข้าจึงไม่ปล้นชิงเขา ที่แท้ผู้คนภายนอกล้วนชมชอบการปล้นชิงกันหมดนี่เอง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ใครบอกว่าจะปล้นชิงกันเล่า เห็นอยู่ชัดๆ ว่านี่เป็นดอกจื่อซวีที่พวกเราค้นพบก่อน หากพวกเจ้ามีสติมากพอก็รีบจากไปเสีย ไม่อย่างนั้นอย่าว่าแต่ดอกจื่อซวีดอกนี้เลย เกรงว่าแม้แต่ชีวิตพวกเจ้าก็ต้องหาไม่ไปด้วยเช่นกัน!” บุรุษหยาบกระด้างที่พูดก่อนในตอนแรกเอ่ยขึ้น
ซือหม่าโยวเย่ว์มองเป่ยกงถังปราดหนึ่ง เป่ยกงถังพยักหน้า จากนั้นจึงดีดตัวทะยานขึ้นไป
