่มีพืชพรรณใดอยู่เลย มีเพียงโขดหินเปลือยเปล่าเท่านั้น
ซือหม่าโยวเย่ว์จัดวางค่ายกลคุ้มกันรอบบริเวณค่ายพัก หลังจากนั้นพวกเขาจึงทำอาหารกินกัน
“หอมเหลือเกิน!”
คนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา ยังไม่ทันเข้ามาใกล้ก็มีคนในบรรดาพวกเขาส่งเสียงออกมาเสียแล้ว
ซือหม่าโยวเย่ว์สัมผัสได้ตั้งแต่ตอนที่พวกเขาเข้ามาในหุบเขาแล้ว แต่เธอก็มิได้แสดงท่าทีใดๆ เลย
ถึงอย่างไรที่นี่ก็มิใช่อาณาเขตของพวกตน นอกจากนี้เธอยังมิได้รู้สึกถึงกลิ่นอายไม่ดีในตัวของคนเหล่านี้แต่อย่างใดด้วย
“ทุกท่านช่างน่าสนใจนัก” หญิงสาวผู้สวมอาภรณ์แข็งแกร่งตลอดร่างพูดพลางมองพวกเขา
พวกซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าให้พวกนาง ก็นับว่าตอบรับนางแล้ว
“ท้องฟ้ามืดแล้ว พวกเราขอแบ่งปันสถานที่ในหุบเขาแห่งนี้ด้วยได้หรือไม่” หญิงสาวผู้นั้นถาม
“ที่นี่มิได้เป็นของพวกเราเท่านั้นเสียหน่อย พวกเจ้าตามสบายเลยนะ” เว่ยจือฉีพูด
คนเหล่านั้นตั้งค่ายพักไม่ห่างจากพวกเขามากนัก ชายร่างอ้วนผู้หนึ่งวิ่งเข้ามา เมื่อเห็นพวกซือหม่าโยวเย่ว์และเป่ยกงถังกำลังทำเนื้อเสียบไม้ย่าง น้ำลายก็จวนเจียนจะไหลหยดลงมาอยู่รอมร่อ
คำว่าหอมเหลือเกินเมื่อครู่นี้ก็คือเสียงตะโกนจากปากของเขานั่นเอง
หญิงสาวผู้นั้นเดินเข
