ผู้ที่ตายก็เป็นผู้อื่นเท่านั้น ทั้งชีวิตนี้ของข้า มีพี่น้องตายไปตั้งเท่าไร มีเพื่อนรู้ใจจากไปก็มากมาย รู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงอยู่คนเดียวเพียงลำพัง ไม่แต่งงานหรือให้กำเนิดบุตร นั่นเป็นเพราะเคยแต่งมาก่อน เคยให้กำเนิดมาก่อน แต่ล้วนจากไปหมดแล้ว ในโลกวิถียุทธ์นี้การต่อสู้จึงจะเป็นเหตุผลที่แท้จริง”
เทพกระบี่เอ่ยอย่างเห็นพ้อง “ผู้ฝึกวรยุทธ์ การลาจากชั่วนิรันดร นั่นเป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นแน่นอน เพียงแค่ฝึกวรยุทธ์ก็มักกระทบไปถึงครอบครัวเสมอ ดูมรรคาจารย์ก็รู้ได้ แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ กลับต้องอยู่โดดเดี่ยวในหุบเขา เหนือคนยังมีคน เหนือฟ้ายังมีฟ้า ผู้ฝึกวรยุทธ์หากไม่สามารถเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดได้ เช่นนั้นโชคชะตาล้วนแล้วแต่จะจบด้วยเรื่องเศร้า”
หยางโจวมองไปยังเจียงฉางเซิง เห็นเพียงเขามีสีหน้าสงบ ครานี้ไปฉีก็รู้สึกเคารพเขาสุดหัวใจ มนุษย์เป็นเช่นนี้ ปีศาจก็เช่นกัน ก่อนที่มันจะขึ้นมายังอารามมังกรผงาด ก็ใช้ชีวิตไปอย่างสูญเปล่า ตั้งแต่เด็กมันก็ถูกผู้ฝึกยุทธ์แห่งอาณาจักรตงหลินไล่ล่าสังหาร มีชีวิตมาถึงอายุร้อยปีอย่างยากลำบากโดยตลอด กระทั่งได้พบกับเจียงฉางเซิง ถึงได้พบกับความสงบสุข
เทพกระบี่ทอดถอนใจอีกครั้งแล้วเอ่ยว่า “ในตอนที่ระดับขั้นยุทธ์ต่ำ โลกของชาวยุทธ์คือยุทธภพ หลังจากระดับขั้นยุทธ์สูง โลกของชาวยุทธ์ก็เป็นยุทธภพเช่นกัน ยุทธภพก็คือแสงดาบเงากระบี่ มีแค้นชำระแค้น มีบุญคุณตอบแทนบุญคุณ”
หยางโจว
