ู้นี้รู้อยู่ตั้งแต่ต้นแล้วว่าเธอถูกผู้อื่นทำร้าย ทั้งยังรู้ด้วยว่าเธอจะต้องไม่เป็นอะไร ดังนั้นจึงปล่อยให้เธอถือสิทธิ์ไปคิดบัญชีกับหลี่มู่
“เช่นนั้นไปด้วยกันเลยก็ได้” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
จากนั้นพวกเขาทั้งกลุ่มก็ยกขบวนไปยังสมาคมนักหลอมยากันอย่างยิ่งใหญ่ ผู้คนที่สัญจรไปมาระหว่างทางที่ได้เห็นพวกเขา โดยเฉพาะผู้ที่ได้เห็นซือหม่าโยวเย่ว์และซือหม่าโยวหลินซึ่งเดินอยู่ด้านหน้าต่างก็รู้ว่าการที่พวกเขาหายสาบสูญไปนั้นจะต้องมิใช่เพราะถูกส่งตัวไปโดยไม่เจตนาดังที่สมาคมนักหลอมยาบอกอย่างแน่นอน
“ดูจากท่าทางที่พวกเขามาอย่างดุดันแล้ว เหมือนจะไปหาเรื่องสมาคมนักหลอมยาเลยนะ!”
“ไป พวกเราตามไปดูกันดีกว่า”
จากนั้นผู้ที่มาต่อท้ายแถวก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นหางแถวยาวเหยียดอยู่ด้านหลังพวกเขา
“โยวเย่ว์!” เพิ่งมาถึงประตูทางเข้าสมาคมนักหลอมยา ก็ได้ยินน้ำเสียงอันคุ้นเคยเสียแล้ว
ซือหม่าโยวเย่ว์มองลู่หมิงที่ออกมาจากด้านในพลางเอ่ยว่า “ลู่หมิง เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน”
“ข้ากลับมาที่สมาคมนักหลอมยาอีกครั้ง” ลู่หมิงพูด “โยวเย่ว์ เจ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ พวกเขาต่างพูดกันว่าเกิดเรื่องขึ้นกับเจ้า น้องสี่ยังร้องไห้อย
