ซือหม่าโยวหลินคิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะหยุดยั้งตนเอาไว้ ในจินตนาการของเขา เธอเป็นคนที่มีแค้นต้องชำระ แล้วเหตุใดตอนนี้จึงปล่อยตระกูลน่าหลานไปเล่า
“เจ้าไม่อยากแก้แค้นหรือ” เขาถาม
“ก็ต้องอยากแก้แค้นอยู่แล้วล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่จังหวะนี้ยังไม่เหมาะสมน่ะสิ”
“เจ้าหมายถึง…พื้นสมุทรอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวหลินพูด
“เจ้าก็รู้ว่าพื้นสมุทรปั่นป่วนขึ้นเรื่อยๆ ตลอดสองปีมานี้ ตระกูลหลี่และตระกูลน่าหลานเชื่อมโยงเข้าด้วยกันแล้ว ถ้าหากอยากจะจัดการพวกเขาตระกูลใดตระกูลหนึ่ง อีกตระกูลจะต้องมาช่วยแน่นอน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ไม่ต้องพูดถึงว่าความสามารถของพวกเราในตอนนี้ยังไม่พอจะจัดการกับสองตระกูล ต่อให้กำจัดขุมอำนาจชั้นหนึ่งทั้งสองไปได้ ก็จะต้องเกิดความโกลาหลไปทั่วทั้งดินแดนอย่างแน่นอน ถ้าหากในตอนนี้ทางด้านพื้นสมุทรเกิดปัญหาขึ้นจริงๆ หากคิดจะต่อกร เกรงว่าคงจะยุ่งยากไม่น้อยเลย มิสู้เมื่อถึงเวลานั้นเมื่อพื้นสมุทรมีความเคลื่อนไหวอันใด ก็ลากพวกเขาไปเป็นแพะรับบาปเสีย”
ซือหม่าโยวหลินเงียบงันไป ซือหม่าโยวเย่ว์พูดสิ่งเหล่านี้ออกมา เธอย่อมรู้ดีอยู่แล้ว ในเมื่อเธอยึดภาพรวมเป็นสำคัญ ตนก็ไม่ควรพูดอะไรอีก
“เอาละ
