จึงค่อยผ่อนคลายลง
หลังจากนั้นพวกเขาก็ขี่เจ้าวิหคน้อยบินไปยังเมืองวิเศษ
ระหว่างเส้นทางบิน เสี่ยวถูก็มองดูโลกด้านนอกอย่างตื่นเต้น ตลอดสองปีนี้เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ภายในเจดีย์วิญญาณตลอดเพื่อการฝึกฝน ออกมาข้างนอกเฉพาะตอนเลื่อนระดับเท่านั้น หากต้องการฝึกประสบการณ์ ก็มีแต่สัตว์อสูรวิเศษภายในเจดีย์วิญญาณคอยเป็นคู่ซ้อมให้
“เสี่ยวถู ข้าค้นพบปัญหาข้อหนึ่ง” ซือหม่าโยวเย่ว์มองเสี่ยวถูด้วยสีหน้าจริงจัง
“ทำไมหรือพี่ชาย” เสี่ยวถูเห็นท่าทางเช่นนี้ของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วจึงยืดตัวตรงขึ้นมาอย่างตกใจ
“มีปัญหาอะไรหรือไม่” ซือหม่าโยวหลินก็มองเสี่ยวถูเช่นกัน ก็ไม่เห็นว่าการบำเพ็ญของเขาจะมีปัญหาอะไรเลยนี่!
ซือหม่าโยวเย่ว์ยื่นมือทั้งสองออกมาขยี้ใบหน้าของเสี่ยวถูพลางเอ่ยว่า “ข้าพบว่าสองปีนี้เจ้ามิได้โตขึ้นสักเท่าไหร่เลย! เหตุใดจึงไม่แตกต่างกับตอนที่ข้าเพิ่งพบเจ้าเลยเล่า”
เอ่อ…
ซือหม่าโยวหลินมองซือหม่าโยวเย่ว์แล้วมองเสี่ยวถู จากนั้นจึงตัดสินใจไม่พูดแล้ว
ประเด็นของเธอเอาแน่เอานอนไม่ได้ถึงเพียงนั้น ทำให้เขาตามจังหวะเธอไม่ทันอยู่บ้าง
หลังจากที่เสี่ยวถูได้ฟังคำพูดของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วร่างกายก็แข็งเกร็ง เขามองเธออย่
