ซือหม่าโยวหลินคิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะยอมรับแล้ว ในขณะนั้นหัวใจของเขาก็สั่นสะท้านน้อยๆ
เขารู้ได้อย่างไรน่ะหรือ เมื่อเห็นเธอถามอย่างสงสัย เขาจึงได้แต่บอกว่า “เดาเอาน่ะ”
ก่อนหน้านี้มิใช่แค่ครั้งเดียวที่เขาคิดว่าซือหม่าโยวเย่ว์เป็นผู้หญิง ไม่อย่างนั้นเหตุใดพวกซือหม่าโยวหรานถึงได้คอยปกป้องเธออยู่ทุกครั้ง ไม่ยอมให้บุรุษสัมผัสตัวเธอเลย
แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเพียงแค่การคาดเดามาโดยตลอด จนกระทั่งตอนที่กอดเธอเอาไว้เมื่อครู่นี้ทำให้ทั้งคู่ได้สัมผัสแนบชิด เขาอยู่ติดกับซอกคอของเธอแล้วได้กลิ่นหอมของหญิงสาว จึงมั่นใจกับความคิดของตน
“เจ้าช่างเดาเก่งเสียจริงนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่เคยเปิดเผยต่อหน้าซือหม่าโยวหลินอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจะต้องคาดเดาเอาเองแน่ พร้อมกันนั้นก็แอบชื่นชมอยู่ในใจว่าเจ้าคนผู้นี้ช่างเฉียบแหลมยิ่งนัก
“เหตุใดเจ้าจึงต้องปลอมตัวเป็นบุรุษด้วย” ซือหม่าโยวหลินมองใบหน้าเล็กของเธอพลางคิดอยู่ในใจโดยสัญชาตญาณว่าถ้าหากเธอแต่งกายเป็นหญิงแล้วจะน่าตื่นตะลึงสักเพียงใดกัน
“ตอนที่ท่านพ่อข้ายกข้าให้กับท่านปู่ก็ได้กำชับเอาไว้เช่นนี้ ท่านปู่ของข้าจึงให้ข้าแต่งกายเป็นบุรุษมาตลอดหลายปีนี้
