ล้ว” น่าหลานหลานพูด “วันนี้ข้ามาที่นี่ก็เพื่อบอกเรื่องนี้กับท่าน หมายจะให้ท่านไม่ต้องเสี่ยงตัวเองเพื่อข้า คิดไม่ถึงว่าข้าจะมาสายเกินไป พี่หลี่ เป็นหลานเอ๋อร์เองที่ผิดต่อท่าน ท่านลืมหลานเอ๋อร์เสียเถิดนะ”
พอพูดจบเธอก็วิ่งออกจากลานบ้าน แววเศร้าโศกและขอโทษขอโพยหายไปเป็นปลิดทิ้ง บนใบหน้าไม่แยแสนั้นแฝงแววอมยิ้มอย่างผู้ชนะ
หลี่มู่ยืนงงงันอยู่คนเดียว ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
และที่ลาดเขาแห่งหนึ่งไม่ไกลจากเขาภาพมังกร ซือหม่าโยวเย่ว์และซือหม่าโยวหลินก็ร่วงลงมาจากกลางอากาศ
“ไอ้หยา…”
“ใครเป็นคนติดตั้งค่ายกลนำส่งบ้าบอนี่กัน ช่างไม่มั่นคงเอาเสียเลย โอย ก้นข้า!”
เสียงด่าทอของซือหม่าโยวเย่ว์ดังลอยมา จากนั้นยังมีเสียงอู้อี้ตามมาด้วย
“โยวหลิน” ซือหม่าโยวเย่ว์จึงค่อยนึกถึงซือหม่าโยวหลินขึ้นมาได้ เธอค้นพบอย่างรวดเร็วว่าตนนั่งอยู่บนร่างของเขา จึงรีบลุกขึ้นยืนแล้วดึงตัวเขาขึ้นมาพลางเอ่ยว่า “เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม”
“สาวน้อย อย่าพูดจาหยาบคายสิ” ซือหม่าโยวหลินลุกขึ้นยืนตามแรงดึงของเธอแล้วหลุดพูดออกมาประโยคหนึ่ง ทำเอาซือหม่าโยวเย่ว์ตกใจจนตะลึงงันไป
“เจ้า… เจ้าว่าอะไรนะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์ปล่อยม
