“ข้าจะต้องคิดหาทางออกสำหรับเจ้าให้ได้!”
หลังจากได้รู้เรื่องสภาวะร่างกายของซือหม่าโยวเย่ว์แล้ว มารเฒ่าก็เงียบงันไปนานก่อนจะเอ่ยประโยคนี้ออกมา
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นสีหน้าเคร่งขรึมของเขาแล้วรู้สึกอบอุ่นในใจ
“ท่านอาจารย์ ท่านอย่ากังวลใจไปเลยนะ หมัวซาบอกว่าตอนนั้นเขาก็มีสภาวะร่างกายเช่นนี้ แต่สุดท้ายก็ยังดำรงชีวิตมาได้” ซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ยปลอบ “ดังนั้นข้าคิดว่าท่านต้องหาวิธีได้แน่”
“เขาก็เป็นกายมารเทพเช่นกันหรือ” มารเฒ่าถามอย่างตกตะลึง
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “หมัวซาบอกว่าตอนนั้นเขาก็มีร่างเป็นมนุษย์ มีกายมารเทพเช่นกัน แล้วต่อมาถึงได้กลายเป็นเผ่ามาร”
“คนนอกล่วงรู้เรื่องราวของสุดยอดมารร้ายเพียงน้อยนิด คิดไม่ถึงว่าจะมีความลับอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ซ่อนอยู่ด้วย” มารเฒ่าเอ่ยพึมพำ “แต่ตอนนี้พวกเจ้าทำพันธสัญญากันเอาไว้ ตลอดมาเขาก็ไม่เคยทำร้ายเจ้า วิธีการที่บอกเจ้าก็น่าจะมีอยู่หรอก”
“น่าจะเป็นไปได้กระมัง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างไม่แน่ใจนัก “เขาบอกว่าพลังยุทธ์ของข้าในตอนนี้ไม่เพียงพอ จึงยังมิได้บอกวิธีการที่แน่ชัดกับข้าเลย!”
“…” มารเฒ่ามองซือหม่าโยวเย่ว์โดยไร้ซึ่งคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึง
