เย่ว์ได้ฟังแล้วสองตาเปล่งประกาย ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาไม่น้อย “ท่านอาจารย์ ได้หรือไม่”
“ได้น่ะได้อยู่หรอก แต่ข้าต้องดูก่อนว่าพรสวรรค์ของนางเป็นเช่นไรบ้าง หุบเขามารเทพนั้นมิใช่ว่าใครอยากเข้าก็เข้าได้หรอกนะ” มารเฒ่าพูด
“ได้สิๆ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางยิ้มตาหยี “เป่ยกงต้องไม่ทำให้ท่านผิดหวังอย่างแน่นอน”
“เช่นนั้นเจ้าจงหลอมยาวิเศษระดับสูงสุดที่เจ้าหลอมได้ในตอนนี้ออกมาหน่อยสิ” มารเฒ่าพูดกับเป่ยกงถัง
เป่ยกงถังสะดุ้งคราหนึ่ง จากนั้นจึงลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้นแล้วเอ่ยว่า “ได้เลย”
เธอหยิบเตาหลอมยาและเครื่องยาออกมาพลางสูดหายใจเข้าลึกให้ตนสงบลงก่อนจะเริ่มต้นหลอมยา
มารเฒ่าพบว่าวิธีการหลอมยาของเป่ยกงถังนั้นเหมือนกันกับซือหม่าโยวเย่ว์ จึงถามว่า “วิธีการหลอมยาของนางเหมือนออกมาจากสำนักเดียวกันกับอาจารย์เจ้าเลย”
“แน่นอนสิ ข้าเป็นผู้สอนนางกับโอวหยางให้เริ่มต้นหลอมยาเอง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “เป็นอย่างไรบ้าง เป่ยกงใช้ได้เลยกระมัง”
“อืม ดีกว่าเจ้าเด็กที่อยู่ในหุบเขาพวกนั้นไม่น้อยเลยจริงๆ” ยากนักที่มารเฒ่าจะเอ่ยชมใคร เขาพูดเช่นนี้นับว่าหาได้ยากยิ่ง
ซือหม่าโยวเย่ว์ดีใจไม่น้อย เขาพูดเช่นนี้ก็หมายความว่าเป่ยกงถัง
