วเย่ว์มองหลี่มู่ปราดหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “นี่มิใช่การแข่งขันหรอกหรือ เขายังไม่ได้บอกว่ายอมแพ้ แล้วข้าจะหยุดได้อย่างไรกันเล่า”
“ข้า… ข้ายอมแพ้!” หยวนเฟิงอาศัยจังหวะนี้เอ่ยขึ้น
ซือหม่าโยวเย่ว์ต่อยใส่เขาอีกหมัด แล้วหยุดก่อนถึงใบหน้าเขาหนึ่งเซนติเมตร
“เฮ้อ เหตุใดเจ้าจึงยอมแพ้เสียแล้วเล่า พวกเรายังไม่ได้สู้ยกที่สองกันเลยนะ!” เธอถอนหายใจพลางปล่อยมืออย่างจนใจ หยวนเฟิงจึงล้มตัวลงบนพื้นอีกครั้ง “ข้าพูดคำไหนคำนั้นมาตลอด เป็นอย่างไรเล่า กลับไปถามท่านแม่เจ้าสิว่านางรู้จักเจ้าหรือไม่”
“พรืด…”
คนตระกูลซือหม่าต่างพากันหัวเราะออกมา เจ้าคนผู้นี้ชั่วร้ายเกินไปแล้ว ต่อยจนผู้อื่นตาบวมปากแตกแล้วยังจะเสียดสีเขาอีก
ซือหม่าโยวเย่ว์หันไปมองคนของสมาพันธ์นักหลอมยาแล้วเอ่ยว่า “ยังเหลืออีกสองรอบ พวกเจ้าจะส่งใครมาดีเล่า”
คนของสมาพันธ์นักหลอมยาต่างถอยไปด้านหลังคนละก้าวโดยไม่รู้ตัว แม้กระทั่งหยวนเฟิงที่มีพลังการต่อสู้สูงที่สุดก็ยังถูกเธอทำร้ายจนน่าอนาถถึงเพียงนั้น แล้วใครจะกล้าเข้าไปอีกเล่า
“นี่มันอะไรกันน่ะ” เหยียนลู่และพวกซือหม่าโยวฉิงเหาะกลับมา เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้จึงขมวดคิ้วถามขึ้น
