เช้าวันรุ่งขึ้น พวกซือหม่าโยวเย่ว์จึงเตรียมตัวออกเดินทาง ตอนออกมาจากห้องก็พบกับหญิงสาวสองคนเมื่อวานนี้เข้าพอดี
หญิงสาวกระโปรงขาวยิ้มให้พวกเขา ส่วนหงสยานั้นมีท่าทีหยิ่งยโสมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมเสียอีก
“เมื่อวานนี้ขอบคุณพวกเจ้ามากที่ยกห้องให้พวกเรา ทำให้พวกเราไม่ต้องไปนอนข้างถนน” เหยียนลู่พูดยิ้มๆ
“ไม่ต้องเกรงใจหรอก เมื่อวานเจ้าก็ขอบคุณไปแล้วด้วย” ซือหม่าโยวเย่ว์รับคำ
ซือหม่าโยวหยางปิดห้องเรียบร้อยแล้วจึงเดินเข้ามาแล้วเอ่ยว่า “ไปกันเถิด มิฉะนั้นคืนนี้จะไปไม่ถึงเขาภาพมังกรเอานะ”
เหยียนลู่ได้ยินชื่อเขาภาพมังกร จึงเอ่ยว่า “พวกเจ้าก็จะไปที่เมืองวิเศษเหมือนกันหรือ”
“ใช่แล้ว พวกเจ้าก็ด้วยหรือ” ซือหม่าโยวหยางเอ่ยถาม
“ถูกต้อง ในเมื่อจะไปที่เมืองวิเศษเหมือนกันทั้งหมด เช่นนั้นก็ร่วมทางไปด้วยกันมิดีกว่าหรือ พวกเจ้าคงไม่รังเกียจที่มีพวกเราเพิ่มมาอีกสองคนกระมัง” เหยียนลู่พูดยิ้มๆ
“ศิษย์พี่หญิง!” หงสยาขมวดคิ้วอย่างไม่เห็นด้วย
“ไม่เป็นไรหรอก” เหยียนลู่พูดกับหงสยา “ถึงอย่างไรก็ไปทางเดียวกันอยู่แล้ว”
“พวกเจ้าเป็นคนของเมืองวิเศษหรือ” ซือหม่าโยวฉิงถาม
“ใช่แล้ว พวกเรารับคำสั่งอาจารย์ออกมาทำธุระแล้วกำลังจะกลับน
