หยียนลู่ดูไม่ค่อยจะชอบพอคนผู้นี้สักเท่าใดนัก นางยิ้มด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ศิษย์พี่หลี่ เหตุใดท่านจึงเป็นคนมารับเล่า”
“เกิดเรื่องที่ตำหนักผู้วิเศษน่ะสิ จึงได้เรียกตัวศิษย์พี่หานไป ท่านอาจารย์เป็นห่วงความปลอดภัยของพวกเจ้า จึงให้ข้าพาคนมารับพวกเจ้าแทน” หลี่มู่พูดอธิบาย
“อ้อ” เหยียนลู่รับคำเสียงหนึ่ง
ถึงแม้ว่าจะไม่ชอบหน้าหลี่มู่ผู้นี้ แต่ในเมื่อเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว นางจึงมิอาจพูดอะไรได้อีก
“คนเหล่านี้คือใครหรือ” หลี่มู่มิได้ลืมเลือนว่าเมื่อครู่ตอนที่เหยียนลู่เข้ามานั้นยังพูดคุยหัวร่อต่อกระซิกกับพวกเขา นัยน์ตาจึงสาดประกายเยียบเย็น
“พวกเขาเป็นสหายที่พวกเรารู้จักระหว่างทางน่ะ” เหยียนลู่พูด หลังจากนั้นจึงออกคำสั่งกับเสี่ยวเอ้อร์ว่า “เสี่ยวเอ้อร์ เจ้าเตรียมห้องให้พวกเขาหน่อยสิ”
“ต้องขออภัยด้วยจริงๆ นะขอรับคุณหนูเหยียน ห้องรับรองแขกของพวกเราได้ถูกศิษย์พี่ของท่านเหมาไปหมดแล้ว ตอนนี้ไม่มีห้องว่างเหลือเลยขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์เอ่ยตอบ
“ในเมื่อศิษย์พี่เหมาเอาไว้ เช่นนั้นก็ให้พวกเขาพักเถิด” เหยียนลู่พูด
“ศิษย์น้องหญิง ขอโทษด้วย ห้องนี้เตรียมเอาไว้สำหรับคนตระกูลน่าหลานน่ะ”
