พวกซือหม่าโยวเย่ว์พักผ่อนอยู่ที่โรงเตี๊ยมครู่หนึ่ง พวกเป่ยกงถังก็กลับมา
“เป็นเช่นไรบ้าง” ซือหม่าโยวเย่ว์รินน้ำชาให้พวกเขาถ้วยหนึ่งพลางเอ่ยถาม
เว่ยจือฉีเดินเข้ามาแล้วนั่งลงก่อนจะยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบอึกหนึ่ง เขาพูดว่า “โอวหยางเข้าวังไปแล้ว เดิมทีก็คิดจะให้พวกเราไปด้วย แต่พวกเราต่างก็ไม่คุ้นเคย เขาจึงกลับไปลำพัง”
ซือหม่าโยวเย่ว์ทอดตัวลงบนโต๊ะพลางเอ่ยว่า “ไม่แน่ว่าหลังจากนี้เจ้าโอวหยางอาจกลายเป็นจักรพรรดิของอาณาจักรทักษิณายาตรก็ได้นะ”
“ถูกต้อง ตอนที่พวกเราออกมาก็ได้ยินคนจำนวนไม่น้อยกำลังคุยเรื่องการขึ้นครองราชย์ของเขาอยู่พอดี!” เจ้าอ้วนชวีพูด
“ต่อจากนี้ไปพวกเราก็เดินยืนอกในอาณาจักรทักษิณายาตรได้แล้วน่ะสิ ฮ่าๆๆ…” ซือหม่าโยวเย่ว์หัวเราะเสียงดังลั่น
ทุกคนมองเธออย่างรังเกียจพลางเอ่ยว่า “เจ้าพอเสียทีเถิด ต่อให้ไม่มีเขาเจ้าก็เดินยืดอกได้อยู่ดี”
“ไร้สาระน่า ข้าอ่อนแอถึงเพียงนี้แล้วจะเดินยืดอกได้อย่างไรกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่ข้าว่าหลายวันนี้โอวหยางจะต้องยุ่งมากอย่างแน่นอน คงไม่มีเวลามาดูแลพวกเราหรอก หากออกไปก็ต้องระวังตัวกันสักหน่อย”
“ตอนนี้ข้างนอกต่างพูดกันว่ากลุ่มคนที่ขี่สัตว์อสูรเทพมาใ
