พวกซือหม่าโยวหมิงจนคำพูด
เห็นชัดๆ ว่าเจ้าไก่ฟ้าไปดูแลไข่ที่สหายทิ้งเอาไว้ฟองนั้น พอถูกเธอเรียกว่าไปดูแลภรรยา ถ้าหากเขาได้ยินเข้า ไม่รู้ว่าจะมีปฏิกิริยาเช่นไร
“เอาละท่านปู่ พี่ๆ ข้าไปก่อนละนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์โบกมือร่ำลาพวกเขาแล้วออกจากเรือนไป
เธอไปที่เรือนหลัก ซึ่งซือหม่าไท่กำลังว่างอยู่พอดี
“เจ้าจะไปจากที่นี่หรือ” ไม่รอให้เธอเอ่ยปาก ซือหม่าไท่ก็เอ่ยถามขึ้นก่อนแล้ว
ซือหม่าโยวเย่ว์กะพริบตาแล้วถามว่า “ท่านทราบได้อย่างไรกัน”
ซือหม่าไท่หัวเราะ “เจ้าเด็กที่อยู่กับเจ้าผู้นั้นน่าจะเป็นองค์รัชทายาทองค์ก่อนของอาณาจักรทักษิณายาตร ตอนนี้มีเสียงลมแว่วมาจากอาณาจักรทักษิณายาตร เจ้าก็ต้องรีบวิ่งไปดูความคึกคักอยู่แล้วสิ”
ซือหม่าโยวเย่ว์คิดไม่ถึงว่าซือหม่าไท่จะรู้เรื่องนี้ด้วย จึงเอ่ยว่า “จิ้งจอกเฒ่าก็คือจิ้งจอกเฒ่าอยู่วันยังค่ำ อะไรก็แอบซ่อนจากท่านมิได้เลย ในเมื่อท่านรู้แล้ว ข้าก็คงไม่ต้องพูดอะไรมากแล้วสินะ”
“ระวังความปลอดภัยด้วยล่ะ แล้วไปเข้าร่วมงานประลองให้ตรงเวลาด้วย” ซือหม่าไท่พูด
“ข้ารู้น่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ข้าไปหาฉงหมิงก่อนนะ”
“ไปเถิด” ซือหม่าไท่โบกไม้โบกมือ
หลังจากที่ซือหม่าโยวเย่ว์ออกมาแล้วก็ไปยังภูเขาแห่งหนึ่งนอกเมืองอันหยาง มายังด้านหน้าถ้ำแห่งหนึ่งแล้วเรียกตัวเจ้าคำรามน้อยออกมาทำการผสานร่าง จากนั้นจึงเดินอาดๆ เข้าไปในถ้ำ
ฉงหมิงที่อยู่ในถ้ำรู้สึกว่ามีคนเข้ามา จึงลืมตาขึ้นมองมายังด้านน
