ถึงแม้พวกซือหม่าหลินวิพากษ์วิจารณ์ถึงตนเช่นนี้ ซือหม่าโยวเย่ว์ในเวลานี้ก็มิได้แยแสสนใจแต่อย่างใด เพราะความสนใจของเธออยู่กับนางพญาผึ้งแดงทั้งหมด
“พี่ชาย นางพญาผึ้งแดงร้ายกาจถึงเพียงนั้นจริงหรือ” เสี่ยวถูนอนพาดอยู่บนโต๊ะพลางมองดูนางพญาผึ้งแดงบนบ่าซือหม่าโยวเย่ว์แล้วถามอย่างสนใจ
“แน่นอนอยู่แล้วล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างได้ใจ “อีกหน่อยเจ้าก็จะได้เห็นความร้ายกาจของมันเองนั่นแหละ!”
“อีกหน่อยนี่อีกนานแค่ไหนหรือ” เสี่ยวถูเบ้ปาก
“ฮ่าๆ ใกล้แล้วล่ะ อีกไม่กี่วันมันก็จะเริ่มวางไข่แล้ว ตัวที่ฟักออกมาล้วนเป็นผึ้งแดงทั้งสิ้น อีกไม่นานเจ้าก็จะมีน้ำผึ้งแดงกินแล้วละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดยิ้มๆ
“เจ้าบอกว่าสิ่งที่พวกเจ้าเจอตอนออกมาคือสิ่งใดหรือ” เว่ยจือฉีถาม
“ลำแสงสีดำแปลกประหลาดสายหนึ่งพุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้วดูดกลืนสิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนเกาะเข้าไป” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดมาถึงตรงนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมแล้วเอ่ยว่า “ลำแสงสีดำสายนั้นน่าหวาดหวั่นเป็นอย่างยิ่ง เจ้าไก่ฟ้าบอกว่าสัตว์ที่อยู่ใต้เกาะลืมกังวลนั้นร้ายกาจยิ่งกว่าเขาเสียอีก”
“มันถูกสะกดเอาไว้ที่นั่นใช่หรือไม่” เจ้าอ้วนชวีถาม
“พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่ข้ามีความรู้สึกว่าเมื่อใดที่เจ้าสัตว์ตัวนั้นออกมา จะต้องกลายเป็นภัยพิบัติใหญ่หลวงแน่ ดังนั้นพวกเราจะต้องยกระดับพลังยุทธ์ให้สูงขึ้นโดยเร็วที่สุด”
“อื้อๆ ระยะนี้ข้าขยันฝึกยุทธ์ต
