าวางแผนจะลงมือรักษาเมื่อใดหรือ” ซือหม่าหลินพูด
“เมื่อไหร่ก็ได้ทั้งนั้น” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่ต้องหลอมยาวิเศษออกมาก่อน”
“เช่นนั้นมอบเครื่องยาให้เจ้าก่อนดีกว่า หลังจากที่เจ้าหลอมยาวิเศษเสร็จเรียบร้อยแล้วยังต้องการสิ่งใดอีกก็บอกพวกเราได้เลยนะ” ซือหม่าหลินพูดพลางมอบแหวนเก็บวัตถุวงหนึ่งให้กับซือหม่าโยวเย่ว์ ภายในนั้นคือเครื่องยาที่เธอต้องการทั้งหมด
ซือหม่าโยวเย่ว์รับแหวนมาแล้วเอ่ยว่า “ได้เลย”
จากนั้นเธอจึงกล่าวอำลาแล้วกลับมายังเรือนที่อาศัยอยู่ในขณะนี้
นั่นก็คือเรือนเดิมของซือหม่าจวิ้น แต่หลังจากที่รักษาหายแล้วเขาก็บอกว่าจะออกไปเที่ยวเล่นดูโลกภายนอก หลังจากที่เธอออกทะเลได้ไม่ถึงสองวันเขาก็จากไปแล้ว ตอนนี้ที่เรือนแห่งนี้มีเพียงแค่ปู่หลานซือหม่าเลี่ยเท่านั้นที่อาศัยอยู่
“ท่านปู่ ข้ากลับมาแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นซือหม่าเลี่ยมิได้กำลังฝึกยุทธ์อยู่จึงเอ่ยขึ้น
“ตอนนี้เจ้าเด็กพวกนั้นเป็นเช่นไรกันบ้างเล่า” ซือหม่าเลี่ยรู้ว่าเธอไปหาพวกเว่ยจือฉีมาแล้วจึงเอ่ยถาม
“สบายดี” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ท่านปู่ พวกพี่ๆ เล่า”
“อยู่ในเรือนกันหมดนั่นแหละ ทำไมหรือ” ซือหม่าเลี่ยถาม
“ข้ามีเรื่องจะพูดกับพวกท่านหน่อยน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ข้าจะไปเรียกพวกเขาออกมา”
ระยะนี้พวกซือหม่าโยวหมิงกำลังทุ่มเทให้กับการฝึกฝน พวกเขามาถึงอาณาจักรอู๋กลางแล้วถึงได้รู้ว่าผู้คนข้างนอกมีพลังยุทธ์สูงกว่าอาณาจักรตงเฉินอยู่ไม่น้อย ถึงแ
