อนคราก่อน ให้ซือหม่าโยวเย่ว์ไปพักผ่อน
ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบน้ำทิพย์วิญญาณออกมาแล้วหยดเข้าไปในปากเสี่ยวถูหยดหนึ่ง หลังจากนั้นจึงกลับไปยังห้องของตนแล้วดื่มเองหยดหนึ่ง ก่อนจะนั่งสมาธิบำเพ็ญ
ระหว่างนี้ไป๋อวิ๋นฉีได้เข้ามาหาพวกเขา บอกว่าจะพาพวกเขาไปเที่ยวเล่นตามที่ต่างๆ แต่เพราะซือหม่าโยวเย่ว์กำลังปลีกวิเวกอยู่ ไม่ให้ใครรบกวน พวกเขาจึงทิ้งเธอเอาไว้แล้วออกไป
ตลอดมาจนถึงวันงานประมูล ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ยังไม่ได้ออกจากการปลีกวิเวก ในขณะที่ทุกคนกำลังลังเลอยู่ว่าจะไปเรียกเธอดีหรือไม่อยู่นั้นเอง ลำแสงแห่งการเลื่อนระดับก็แผ่มาจากในห้องของเธอ หยุดยั้งฝีก้าวของพวกเขาเอาไว้
“โยวเย่ว์เลื่อนระดับอีกแล้ว!” เจ้าอ้วนชวีทุบต้นขา “เหตุใดข้าจึงยังไม่เลื่อนระดับเสียทีเล่า เห็นอยู่ชัดๆ ว่าฝึกยุทธ์พอๆ กันเลย”
โอวหยางเฟยเหน็บประโยคหนึ่งว่า “พรสวรรค์ไม่พอน่ะสิ เข้าใจแล้วหรือยัง”
“ฮือๆๆ เหตุใดโยวเย่ว์ถึงได้ร้ายกาจกว่าพวกเรามากมายถึงเพียงนี้เล่า ไม่ได้การล่ะ รอให้จัดการธุระเสร็จแล้วข้าจะต้องตั้งใจฝึกยุทธ์ให้ดี จะล้าหลังมากเกินไปมิได้”
มิได้เป็นเพียงแค่ความคิดของเขาคนเดียวเท่านั้น แต่เป็นความในใจของคนอื่นๆ ด้วยเช่นกัน
เพราะซือหม่าโยวเย่ว์เลื่อนระดับ ตอนที่พวกเขาออกจากบ้านจึงล่าช้ากว่าผู้อื่นอยู่มาก ไป๋หยวนฉุนพาคนของกลุ่มทหารรับจ้างนกนางนวลไปยังโรงอัปลักษณ์เรียบร้อยแล้ว มีเพียงแค่ไป๋อวิ๋นฉีเท่านั้นที่กำลังคอยพวกเขาอยู่
