คราวนี้ซือหม่าโยวเย่ว์เลือกที่จะมองดูพวกพ่อบ้านจากไป
เมื่อนึกถึงสีหน้าตัดใจไม่ได้ของพ่อบ้านก่อนที่จะจากไป เธอจึงแอบให้สัตย์สาบานในใจว่าในภายหน้าจะต้องพาพวกเขาออกไปจากสถานที่แห่งนี้ ไปยังโลกภายนอกอันกว้างใหญ่ให้จงได้
เธอเรียกพวกเว่ยจือฉีออกมา ทุกคนเห็นแววเศร้าโศกในดวงตาของเธอแล้วจึงพากันตบบ่าเธอแล้วพูดว่า “จากกันคราวนี้เพื่อกลับมาพบกันในภายหน้า”
“ข้าเข้าใจ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “พวกเจ้าอยากจะกลับไปกันสักระยะหนึ่งหรือไม่ ถ้าหากพวกเจ้าอยากกลับไป พวกเราก็จะรอพวกเจ้าอยู่ที่นี่ก่อน”
เจ้าอ้วนชวีมองเว่ยจือฉีปราดหนึ่ง ทั้งสองคนต่างพยักหน้าก่อนจะพูดว่า “จากไปคราวนี้ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเมื่อใด จะกลับมาได้หรือไม่ ข้าอยากกลับไปบอกลาท่านพ่อท่านแม่ก่อน โยวเย่ว์ เจ้าอยากกลับไปหรือไม่”
ซือหม่าโยวเย่ว์ส่ายหน้า “ข้าบอกลาท่านพ่อบ้านไปเรียบร้อยแล้ว ข้ากับเป่ยกงและโอวหยางจะรอพวกเจ้าอยู่ที่นี่แหละ ถ้าหากพวกเจ้าจะไม่มา ก็ให้คนส่งจดหมายมาบอกแล้วกัน”
“พวกเราจะกลับมาอย่างแน่นอน พวกเจ้ารอพวกเราแค่ไม่กี่วันเท่านั้น” เจ้าอ้วนชวีพูดอย่างแน่วแน่
“อื้ม ไปเถิด อีกสิบวันให้หลังพวกเรามาพบกันที่นี่นะ” ซือหม่าโยวเย่ว์โบกไม้โบกมือให้พวกเขา
เจ้าอ้วนชวีและเว่ยจือฉีเรียกสัตว์อสูรวิเศษของตนออกมาขี่จากไป เพียงไม่นานก็หายลับไปจากสายตาของพวกเขา
“สิบวันนี้พวกเราจะทำอะไรกันดีเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์มองเมืองที่อยู่ไกลออกไปแล้วพูดว่า “
