ซือหม่าเลี่ยมองความตื่นตระหนกในดวงตาของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วก็รู้ว่าเธอคงมิอาจเข้าใจได้ “โยวเย่ว์ พวกเรามิอาจหลบหนีไปตลอดชีวิตได้อยู่แล้ว มีเรื่องบางอย่างที่พวกเรามิอาจลากผู้อื่นมาเกี่ยวข้องด้วยได้”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองบ่อน้ำที่ถูกทำลายไปไม่น้อยเบื้องล่าง มองดูคนบริสุทธิ์ที่อยู่ข้างล่างเหล่านั้นแล้วจึงเข้าใจในการกระทำของซือหม่าเลี่ยขึ้นมาบ้าง
“แต่ท่านปู่ หากพวกเรากลับไปกับพวกเขาแล้วพวกเขาจะคืนความยุติธรรมให้กับพวกเราได้จริงๆ น่ะหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์มองพวกซือหม่าหลินอย่างสงสัย เพราะเรื่องของซือหม่าข่ายทำให้เธอไม่เชื่อมั่นในกลุ่มคนที่เรียกว่าครอบครัวเหล่านี้เลย
“โยวเย่ว์ มีแค่ข้ากับบรรดาพี่ชายของเจ้าเท่านั้น ไม่รวมเจ้า” ซือหม่าเลี่ยพูดอย่างลังเล
“ท่านปู่!” ซือหม่าโยวเย่ว์ตกใจอย่างรุนแรง
“ต้องพาตัวคนของตระกูลซือหม่ากลับไปให้หมด” ซือหม่าหลินพูด
“อันที่จริงแล้วข้าไม่อยากบอกเรื่องนี้กับเจ้าเลย แต่ตอนนี้จะไม่บอกเจ้าก็คงไม่ได้เสียแล้ว เจ้ามิใช่คนตระกูลซือหม่าของข้า เจ้าเป็นเพียงแค่เด็กที่พวกเรารับมาเลี้ยงเท่านั้น” ซือหม่าเลี่ยพูด “ดังนั้นเจ้าไม่ต้องมีส่วนร่วมกับเรื่องของตระกูลซือหม่าหรอก”
“ท่านปู่ ข้ารู้ แต่พวกท่านเลี้ยงดูข้าจนเติบใหญ่ พวกท่านก็คือครอบครัวของข้า!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างแน่วแน่
“เจ้า… เจ้ารู้แล้วอย่างนั้นหรือ!” คราวนี้กลับเป็นซือหม่าเลี่ยที่พรั่นพรึงแทน
พวกซือหม่าโยวหมิงบอกนาง
