ัพย์สินมหาศาล แลกเปลี่ยนทรัพยากรวิถียุทธ์ได้แล้ว ลังเลอยู่พักหนึ่ง ซ่งหลียังคงตัดสินใจรุดหน้าเข้าเฝ้าฮ่องเต้ แม้เขาจะมีความปรารถนาส่วนตัว แต่ยังต้องกราบทูลเรื่องนี้ กระชับระยะห่างระหว่างตนกับฮ่องเต้
อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องทรงพระอักษร ฮ่องเต้ซุนเทียนขมวดคิ้วมุ่น สะบั้นเศียรยืนอยู่ข้างกายเขา เขาที่สวมหน้ากากอยู่ทำให้ไม่มีคนมองเห็นสีหน้าของเขา
“บัดนี้ฟานอ๋องใต้หล้ามากขึ้นเรื่อยๆ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ช้าเร็วคงไร้ดินแดนให้แต่งตั้ง” ฮ่องเต้ซุนเทียนกังวลว่า เจียงชิ่วมีพี่น้องมากมาย ทายาทของตระกูลเจียงเมื่อเติบโตขึ้นก็ต้องได้รับตำแหน่งราชการ อีกทั้งพระองค์เองก็ไมอาจละเลยพี่ชายทั้งหลายที่เริ่มมีบุตรเช่นกัน อีกยี่สิบปีข้างหน้า จำนวนทายาทตระกูลเจียงย่อมเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล สะบั้นเศียรไม่เอ่ยคำ ปล่อยให้เขาขบคิดด้วยตนเอง
ดวงตาของฮ่องเต้ซุนเทียนทอประกาย เอ่ยว่า “เราสามารถให้ฟานอ๋องแต่ละคนมอบที่ดินในเขตปกครองของตนแก่ทายาท ให้สืบทอดกันไปจากรุ่นสู่รุ่น เช่นนี้แล้ว อาณาเขตที่ทายาทฟานอ๋องครอบครองก็จะค่อยๆ ลดลง เพราะที่ดินมีจำกัด ยิ่งจำนวนคนมากขึ้น อาณาเขตที่แต่ละคนได้รับก็ยิ่งเล็กลง เมื่อใดที่พวกเขาทำพลาด เราก็ออกคำสั่งเรียกคืน เช่นนี้ เราจะสามารถรับมือกับฟานอ๋องได้ พร้อมกับผลักภาระเรื่องราชวงศ์ไปให้พวกเขาจัดการ”
สะบั้นเศียรกล่าวขึ้นว่า “แน่นอนว่าต้องหาทางควบคุมฟานอ๋องในแต่ละดินแดน ตั้งแต่รัชกาลไท่จงเป
