“น้องห้า เจ้าจะบอกว่าเจ้าใช้เวลาเพียงครึ่งปีกว่าก็สำเร็จเป็นนักหลอมยาแล้วอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเล่อมองซือหม่าโยวเย่ว์ สงสัยในคำพูดของเธอเป็นอย่างยิ่ง
ซือหม่าโยวหรานมองยาวิเศษแล้วมองเธอ เมื่อนึกถึงเรื่องที่จู่ๆ เธอก็รู้วิชาแพทย์ขึ้นมา คิดว่าการหลอมยาวิเศษนี้เป็นความทรงจำแต่เดิมของเธอ ดังนั้นเมื่อเปรียบเทียบกับคนอื่นแล้ว ความตกตะลึงของเขาจึงน้อยกว่ามาก
“ฮ่าๆๆ” ซือหม่าเลี่ยเข้ามาข้างกายซือหม่าโยวเย่ว์พลางหัวเราะเสียงดังก่อนจะตบบ่าเธอแล้วพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ข้ารู้ว่าสวรรค์ไม่มีทางทำร้ายพวกเราตระกูลซือหม่าหรอก! ตอนนั้นที่เจ้าบอกว่าอยากเป็นนักหลอมยา คิดไม่ถึงว่าจะทำได้แล้วจริงๆ ไม่เลว ไม่เลวเลย!”
ซือหม่าโยวเย่ว์เม้มปากกัดฟันทนรับแรงของซือหม่าเลี่ย พอเขาตื่นเต้นขึ้นมาก็ไม่รู้จักหนักเบาเลย เมื่อฝ่ามือนี้ตบลงบนบ่าเธอก็เกือบจะฟาดให้เธอทรุดลงไปเลยทีเดียว
“ตอนนี้มียาวิเศษมากมายถึงเพียงนี้ ทั้งยังมีน้องห้าที่หลอมยาได้อีก เกรงว่าจุดประสงค์ของตระกูลน่าหลานที่นึกอยากจะใช้ยาวิเศษคว่ำพวกเราลงคงจะพังพินาศไปแล้วล่ะ” ซือหม่าโยวฉีพูด
“น้องห้า คราวนี้ต้องขอบคุณเจ้าแล้ว!” ซือหม่าโยวหมิงพูด
“ขอเพียงแค่ช่วยได้ก็พอ” ซือหม่าโยวเย่ว์แย้มยิ้ม “เอาพวกนี้ไปแก้ปัญหาเฉพาะหน้าก่อน ต้องการยาวิเศษชนิดใดก็บอกข้า ข้าจะหลอมมาอีก แล้วข้าจะหลอมยาวิเศษที่ใช้บ่อยมาเพิ่มให้อีกสักหน่อย ด้วย หลอมเสร็จแล้วจะให้พวกชุนเจี้ยนส
