่เดินเข้ามา จากนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าอาหารที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ปรุงอาจจะไม่ถูกปาก จากนั้นจึงแก้คำพูดว่า “ช่างเถิด ข้าทำเองดีกว่า ท่านพี่สาม พวกท่านดูแลท่านปู่อยู่ที่นี่นะ ข้าจะไปเตรียมอาหารเช้าก่อน”
เส่าหลิงยังไม่ทันได้ตอบสนอง ซือหม่าโยวเย่ว์ก็เดินผ่านเขาออกไปเสียแล้ว
เขาคิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะช่วยชีวิตซือหม่าเลี่ยได้จริงๆ เมื่อมองไปยังเจ้านายที่ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของเขาก็แดงก่ำ เขาเดินเข้ามาที่หน้าเตียงแล้วคุกเข่าลง “ท่านแม่ทัพขอรับ ข้าน้อยคุ้มกันท่านไม่ได้เรื่องเลย จนทำให้เกิดภัยใหญ่หลวงกับท่านแม่ทัพ ขอท่านแม่ทัพโปรดลงโทษด้วย”
“เส่าหลิง เจ้าลุกขึ้นเถิด เพราะข้าไม่ยอมให้พวกเจ้าติดตามไปเอง ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้าเสียหน่อย” ถึงแม้ว่าซือหม่าเลี่ยจะฟื้นขึ้นมา แต่ก็ยังอ่อนล้าอยู่บ้าง พูดจาอย่างไม่มีเรี่ยวแรง
“เส่าหลิง เจ้าลุกขึ้นเถิด ท่านปู่ไม่มีทางตำหนิเจ้าหรอกน่า” ซือหม่าโยวหรานพูด
ซือหม่าโยวเล่อมาถึงข้างกายเส่าหลิงแล้วดึงเขาให้ลุกขึ้น หลังจากนั้นจึงพูดกับซือหม่าเลี่ยว่า “ท่านปู่ ท่านไม่รู้หรอกว่าสถานการณ์ของท่านในคราวนี้อันตรายเพียงใด หากมิใช่เพราะน้องห้าหาวิธีช่วยท่านได้ทันการณ์ พวกเราเกรงว่าตอนนี้…”
เขามิได้พูดจนจบประโยค แต่ทุกคนล้วนเข้าใจกันหมด
“โยวเย่ว์เป็นคนช่วยข้าอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าเลี่ยถามอย่างประหลาดใจอยู่บ้าง
ซือหม่าโยวหรานพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “ใช่ขอรับ ตอนที่พวก
