มรรคาจารย์ได้ยากนัก ล้วนเป็นท่านมรรคาจารย์ที่เรียกเราไปพบเพื่อช่วยวางกลยุทธ์ให้เรา” จางเฉิงกังได้ฟังก็เข้าใจความหมายในพริบตา
เขารีบยิ้มขัดเขินกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นดังนี้กระหม่อมย่อมไมอาจขืนบังคับ ทว่าเกาะลอยฟ้ายินดีผูกมิตรกับต้าจิ่ง ไม่ทราบว่าฝ่าบาททรงต้องการสิ่งใด กระหม่อมจะดูว่าสามารถช่วยได้หรือไม่ กระหม่อมเดินทางมาหลายแสนลี้โดยมิได้คิดว่าห่างไกล น่าจะทำบางสิ่งให้ได้พะยะค่ะ”
ฮ่องเต้ซุนเทียนกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เราก็มีเรื่องให้ช่วยจริงดังว่า เราต้องการเรือที่ประณีต แข็งแรงและเดินทางได้รวดเร็วเป็นจำนวนมาก ไม่รู้ว่าเกาะลอยฟ้าจะมีหรือไม่”
“ย่อมต้องมีพ่ะย่ะค่ะ ไว้กระหม่อมกลับไปจะส่งคนนำเรือเดินทะเลหนึ่งร้อยลำมาส่ง เพียงพอหรือไม่พะยะค่ะ”
“ดี ช่วยขอบคุณในเจตนาอันดีของท่านเจ้าเกาะจางแทนเราให้มากๆ ด้วย ต้าจิ่งและเกาะลอยฟ้าจะเป็นมิตรที่ดีต่อกันในภายหน้า”
“สาธุๆๆ ฝ่าบาททรงเกรงพระทัยแล้ว นอกจากนี้ฝ่าบาทยังทรงต้องการของใดอื่นอีกหรือไม่พ่ะยะค่ะ” ฮ่องเต้ซุนเทียนได้ฟังก็ไม่เกรงใจจึงพูดต่อไป จางเฉิงกังตอบรับด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่กลับแอบด่าอยู่ในใจ เจ้าเด็กเวรนี่ดูไปแล้วอายุยังน้อย เหตุใดจึงได้โลภมากเช่นนี้!
ปีซุนเทียนที่เจ็ด ขบวนเรือลำแรกที่ออกทะเลไปกลับมาแล้ว ฮ่องเต้ประกาศไปทั่วใต้หล้าให้มีการเฉลิมฉลองก้าวแรกของต้าจิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อน และประกาศว่าภายในเวลาสามปีจะเข้ายึดครองอาณาเขตใน
