่นนี้มาได้อย่างไรกัน
“เหตุใดมันจึงยังหมดสติอยู่อีกเล่า”
“คาดว่าคงเป็นผลข้างเคียงจากยาล่อหลอกก่อนหน้านี้กระมัง”
ซือหม่าโยวเย่ว์นึกถึงแววสีแดงฉานในดวงตาของวิหคสี่ปีกก่อนหน้านี้ขึ้นมา คาดว่าจะต้องมีความเกี่ยวโยงกับสิ่งนั้นจริงๆ
“แล้วมันยังคงหลับใหลอยู่อย่างนี้ พอถึงเวลาที่ผลอสรพิษทองคำสุกแล้ว มันก็คงไม่ได้ช่วยอะไรมากน่ะสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ยอย่างจนใจ
“เรื่องนี้…ฮ่า มันฟื้นแล้วล่ะ!” เจ้าคำรามน้อยพูดอย่างยินดี
วิหคสี่ปีกคือผู้ช่วยที่มันตั้งใจหามา ถ้าหากหลับใหลอยู่ตลอดเช่นนี้มันก็มิได้เสียแรงเปล่าหรอกหรือ ดังนั้นเมื่อสัมผัสได้ว่าวิหคสี่ปีกฟื้นแล้ว มันจึงดีใจไม่น้อย
เปลือกตาที่ปิดสนิทของวิหคสี่ปีกค่อยๆ เปิดขึ้นมาอย่างช้าๆ เมื่อเห็นว่ามีคนอยู่ แววตาที่หม่นมัวก็แจ่มชัดขึ้นมาในทันที แพขนบนร่างก็ตั้งชันขึ้นมา เมื่อจำได้ว่าเป็นซือหม่าโยวเย่ว์ ร่างกายจึงค่อยผ่อนคลายลง
“เจ้าฟื้นแล้วหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือพวกเรา” วิหคสี่ปีกกระพือปีกพลางเอ่ยขึ้น
“ไม่ลำบากอะไรหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ตอนนี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
“ข้าไม่เป็นไรแล้วละ” วิหคสี่ปีกพูด “ตอนนี้ท่านจะทำพันธสัญญากับข้าหรือไม่”
“หา” ซือหม่าโยวเย่ว์คิดไม่ถึงว่าวิหคสี่ปีกจะตรงไปตรงมาเช่นนี้ เธอสะดุ้งก่อนจะส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “ตอนนี้ข้ามิอาจทำพันธสัญญากับเจ้าได้ ข้าถึงขีดจำกัดการทำพันธสัญญาแล้ว ตอนนี้มิอาจทำพันธสัญญา
