นดีอยู่แล้ว
“ข้าตกใจแทบแย่ การต่อสู้นี้ช่างชวนให้คนประหวั่นพรั่นพรึงเกินไปแล้ว!” เนิ่นนานกว่าเจ้าอ้วนชวีจะหาเสียงของตัวเองกลับมาได้แล้วอุทานออกมา
“ดังนั้นพวกเจ้าต้องคิดใคร่ครวญกันให้ดีๆ นะ ยังอยากจะไปกันอยู่หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ข้ากับเป่ยกงต่างมีเหตุผลที่ไม่ไปไม่ได้ แต่พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องไปเสี่ยงอันตรายก็ได้นะ ถึงอย่างไรแม้ว่าของสิ่งนั้นจะยอดเยี่ยม แต่ก็มีอันตรายใหญ่หลวงเช่นเดียวกัน”
เมื่อได้ฟังคำพูดของเธอ พวกเว่ยจือฉีก็พากันนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นจึงพูดอย่างจริงจังว่า “ในเมื่อมันอันตรายถึงเพียงนี้ แล้วพวกเจ้าไปกันตามลำพังจะไม่อันตรายเข้าไปใหญ่หรอกหรือ พวกเราไปดูพร้อมกันเถิด ถ้าหากไม่ไหวจริงๆ พวกเจ้าก็อย่าฝืนแล้วกัน!”
“ข้ารับปากคุณชายโยวเล่อเอาไว้แล้วว่าจะดูแลเจ้าให้ดี หากเจ้าไม่กลับแล้วข้าจะกลับไปได้อย่างไรเล่า” เจ้าอ้วนชวีพูด
“ข้าสนใจเจ้าสิ่งล้ำค่านั่น” โอวหยางเฟยพูด
เป่ยกงถังสูดจมูกพลางระงับความซาบซึ้งในใจนั้นเอาไว้ก่อนจะมองพวกเขาพร้อมพูดว่า “ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร เป่ยกงจะไม่มีวันลืมเลือนมิตรภาพจากพวกเจ้าไปตลอดกาล!”
“แต่ข้าอยากจะไปเอง เจ้าไม่ต้องนับรวมข้าเข้าไปด้วย” ซือหม่าโยวเย่ว์ยักไหล่พูด
เมื่อเห็นท่าทีอันธพาลเช่นนั้นของเธอ เป่ยกงถังก็ยิ้มอย่างเบิกบานใจเป็นครั้งแรก
………………………
