ชิงอู๋หยาพยักหน้าแล้วพูดว่า “ได้สิ มีบางบริเวณของเทือกเขาผู่สั่วแห่งนี้ที่ค่อนข้างอันตราย บอกพวกเจ้าเอาไว้ พวกเจ้าจะได้ไม่รุกล้ำเข้าไปละกัน”
“พวกเจ้าคุยกันไปก่อนนะ ข้าไปทำอาหารก่อน” ซือหม่าโยวเย่ว์ลุกขึ้นจากม้านั่งพลางเอ่ยขึ้น
ชิงอู๋หยาพูดได้ไม่ผิดเลย ภายในเทือกเขานี้ฟ้าจะมืดค่อนข้างเร็วจริงๆ ดังนั้นจึงต้องกินอาหารเย็นให้เร็วสักหน่อย
ทุกคนต่างรู้ดีว่ารสนิยมด้านอาหารของเธอค่อนข้างประณีต ขอเพียงแค่มีเวลา เธอไม่มีทางกินอาหารแห้ง ดังนั้นทุกคนจึงได้มีลาภปากตามเธอไปด้วย
เธอมาถึงยังพื้นที่ว่างแห่งหนึ่งแล้วหยิบอุปกรณ์ทำอาหารต่างๆ ออกมา ถ้วยชามหม้อไหนานาชนิด ทำเอาคนของกลุ่มทหารรับจ้างชิงซานพากันตกตะลึง
“แค่กๆ ดูท่าทางจะต้องเป็นคนที่มาจากตระกูลใหญ่แน่นอน ออกจากบ้านแล้วยังต้องพกเอาของเหล่านี้มาด้วย” ทหารรับจ้างคนหนึ่งมองดูข้าวของของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วอุทานออกมา
“แน่นอนอยู่แล้ว เจ้าดูสิ่งที่คนพวกนั้นสวมก็รู้แล้วว่าจะต้องมิใช่คนธรรมดาทั่วไปอย่างแน่นอน”
“แหวนเก็บวัตถุนี่ต้องใหญ่มากเลยทีเดียว!”
“เอาละ เลิกอิจฉาได้แล้ว มาดื่มเหล้าดีกว่า”
ซือหม่าโยวเย่ว์มิได้สนใจความอิจฉาริษยาที่มีต่อตนเลย เธอหยิบผักจำนวนหนึ่งออกมาจากในมณีวิญญาณ แล้วทำอาหารเย็นขึ้นมาด้วยตัวเอง
ชิงอู๋หยาเองก็ตกตะลึงเพราะซือหม่าโยวเย่ว์เช่นเดียวกัน เขาเพิ่งเคยเห็นคนที่พกแม้กระทั่งอุปกรณ์ทำกับข้าวเอาไว้ติดตัว
“พี่ใหญ่ชิงอย่าได้ตกใจไปเ
