ตอนที่เธอเผชิญหน้ากับเฟิงจือสิงมักเกิดความรู้สึกมั่นคงราวกับมองภูเขาไท่ซานอยู่ตลอด เธอรู้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าตนผู้นี้มีพลังยุทธ์แข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง ยิ่งพลังยุทธ์ของตนยกระดับขึ้น สัมผัสของเธอก็แรงกล้าขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน
“เอาละ เช่นนั้นพรุ่งนี้ก็เริ่มเข้าชั้นเรียนตามปกติก็แล้วกัน” เฟิงจือสิงพยักหน้าโดยไม่ได้พูดอะไรอีก
“ถ้าหากไม่มีอะไรแล้ว ข้าก็ขอตัวก่อนนะขอรับ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“รอเดี๋ยวสิ” เฟิงจือสิงเรียกเธอเอาไว้ “อาจารย์ใหญ่ทราบว่าเจ้ากลับมาแล้ว เขาสนใจใคร่รู้ว่าเจ้าถูกส่งตัวไปที่ไหนมากเหลือเกิน บอกว่าพอเจ้ากลับมาแล้วก็ให้ไปพบเขาด้วย เจ้ามากับข้าสิ”
เฟิงจือสิงพูดจบแล้วพาตัวซือหม่าโยวเย่ว์ไปยังห้องทำงานอาจารย์ใหญ่
นี่เป็นครั้งแรกที่ซือหม่าโยวเย่ว์ได้พบกับอาจารย์ใหญ่ของวิทยาลัย ซือหม่าเลี่ยเคยบอกเธอว่าเขากับอาจารย์ใหญ่เป็นเพื่อนสนิทกัน หากมีเรื่องอะไรก็ไปหาเขาได้ ด้วยเหตุนี้อาจารย์ใหญ่ในจินตนาการของเธอจึงน่าจะเป็นคนที่คล้ายๆ กันกับซือหม่าเลี่ย
แต่พอได้พบกันแล้วเธอจึงค้นพบว่าอาจารย์ใหญ่ท่านนี้ไม่ได้เหมือนกันกับท่านปู่ของตนเลย
ซือหม่าเลี่ยนั้นดูมีจิตวิญญาณของนักรบ ทำให้คนเกิดความกดดันอันมองไม่เห็น แต่อาจารย์ใหญ่ท่านนี้กลับทำให้คนรู้สึกสบายๆ คล้ายกับสายลมอันไร้ซึ่งขีดจำกัดอย่างไรอย่างนั้น
