ตอนที่ 144 นี่มันเป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้หรอก!เมฆสีดำทะมึนแผ่เข้าปกคลุมเมืองหลวง ประชาชนและผู้ฝึกยุทธ์ทั่วทั้งเมืองเงยหน้ามองอย่างงงงวย เหตุใดจู่ๆ อากาศจึงแปรปรวนขึ้นมาได้เล่า อวี้เหยียนอวี้ที่กำลังฝึกวิชาอยู่เงยหน้ามองแวบเดียวก็เผยสีหน้าตื่นเต้นออกมา จะได้เห็นมรรคาจารย์ลงมืออีกแล้วสินะ! ไม่รู้ว่ามรรคาจารย์ในเวลานี้จะแข็งแกร่งมากเพียงใด
ทั่วทั้งเมืองหลวงราวกับตกอยู่ใต้รัตติกาล แรงกดดันที่บรรยายไม่ถูกแผ่ปกคลุมทั่วฟ้าดินทำให้หัวใจของทุกคนหนักอึ้ง
“มรรคาจารย์ ยังไม่ออกมาอีกรึ ต้องให้ข้าทำลายเมืองหลวงก่อน เจ้าถึงจะยอมปรากฏตัวหรือ” เสียงแก่ชราอันเย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้น มันสะท้อนก้องไปมาระหว่างฟ้าดิน
เจียงฉางเซิงกลั้นหัวเราะไม่ไหว ช่างยึดถือคุณธรรมของผู้ฝึกยุทธ์เสียจริงนะ เขาก้าวเหยียบอากาศ เมฆหมอกก่อตัวรวมกันใต้ฝ่าเท้า ใช้วิชาขี่เมฆาทะยานหมอกเหาะออกมาจากหมอกวงกตรอบภูเขา ทะยานขึ้นไปยังเมฆสีดำทะมึนบนท้องฟ้า
ชาวบ้านทั้งหลายที่จับตาดูเขามังกรผงาดอยู่ต่างมองเห็นภาพนี้ พวกเขาล้วนพรูลมหายใจอย่างโล่งอก ขอเพียงมรรคาจารย์ลงมือ เมืองหลวงย่อมไม่เป็นอะไร
เจียงฉางเซิงทะลุผ่านชั้นเมฆสีดำทะมึนมาถึงกลางทะเลเมฆ เขาเห็นเงาร่างห้าร่างบนนั้น เทียนเหรินเพิ่งกับเจ้าสำนักถังก็อยู่ตรงนั้นด้วย ผู้ที่ยืนอยู่หน้าสุดคือผู้เฒ่าที่สวมอาภรณ์สีโลหิตผู้หนึ่ง กายเขาซูบผอมดังไม้ฟืน แต่โครงร่างกลับสูงใหญ่ ร่างสูงถึงสองเมต
