ซือหม่าโยวเย่ว์มาที่ห้องหนังสือสะสมอีกครั้ง คราวนี้ก็ไม่ได้ควานหาหนังสือแบบตามืดบอดไปทั่วเหมือนคราวก่อนอีกต่อไปแล้ว คราวก่อนตอนที่เธอมาหาตำราแพทย์ก็ได้จดจำตำแหน่งที่วางตำราการบำเพ็ญเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ดังนั้นคราวนี้เธอจึงตรงไปยังตำแหน่งที่วางหนังสือ ค้นเจอหนังสือ ‘อรรถาธิบายผู้เชี่ยวชาญในดินแดน’ จึงนั่งลงอ่านบนพื้น
เจ้าของร่างเดิมมีความประทับใจต่อหนังสือเล่มนี้ เพราะว่าวันแรกที่นางไปที่วิทยาลัย ทางวิทยาลัยได้หนังสือเล่มนี้ให้แก่นาง น่าเสียดายที่นางในตอนนั้นไม่ได้มีความสนใจในการบำเพ็ญเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นจึงโยนทิ้งเอาไว้บนโต๊ะ ตลอดมาก็ไม่เคยอ่านเลย จนกระทั่งนางไปจากวิทยาลัย หนังสือเล่มนั้นก็ยังคงอยู่ในลิ้นชักโต๊ะเช่นเดิม
ซือหม่าโยวเย่ว์พิงชั้นหนังสือแล้วพลิกอ่านหนังสือในมือหน้าแล้วหน้าเล่า ยิ่งอ่านก็ยิ่งประหลาดใจ โลกใบนี้ช่างน่าพิศวงโดย!
อ้างอิงจากสิ่งที่บอกในหนังสือ ที่มนุษย์ทั้งหลายบำเพ็ญได้ก็เพราะว่าในอากาศมีปราณวิญญาณอยู่ เมื่อดูดซับปราณวิญญาณเข้าไปในร่างกายได้ก็จะแปรเปลี่ยนกลายเป็นพลังวิญญาณ ยิ่งมีพลังวิญญาณมาก พลังยุทธ์ก็จะยิ่งแข็งแกร่ง
ปรมาจารย์วิญญาณก็ถูกแบ่งออกเป็นหลายระดับขั้นโดยอ้างอิงจากความแตกต่างของพลังยุทธ์ ตามลำดับดังนี้ ผู้ฝึกวิญญาณ ปรมาจารย์วิญญาณ มหาปรมาจารย์วิญญาณ ราชาวิญญาณ บรรพวิญญาณ ราชันวิญญาณ และจ้าววิญญาณ สีของพลังวิญญาณตามลำดับขั้นก็คือ แดง แสด เหลือง เขีย
