ปแล้วอย่างนั้นหรือ
นางไม่มีดวงพิฆาตคนในครอบครัวแล้ว?
เซี่ยเฉียวรู้สึกเหมือนมันไม่ใช่ความจริง
“พระชายาจะต้องทำบุญกุศลมากมายแน่ๆ การเปลี่ยนแปลงดวงชะตาไม่ใช่เรื่องที่จะสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน” นักพรตเองก็ประหลาดใจสงสัยว่า พระชายารัชทายาททำความดีมากมายขนาดไหนกันจึงสามารถเปลี่ยนแปลงดวงชะตาที่อายุสั้นและพิฆาตคนในครอบครัวได้อย่างนี้
“เอ่อ…คือ…การทำความดีเป็นสิ่งที่ควรทำอยู่แล้ว” เซี่ยเฉียวเงยหน้ายืดหลังตรง นางกระแอมก่อนจะเอ่ยด้วยท่าทางเสแสร้ง
เงินทำบุญที่นางจ่ายออกไปครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่ได้เปล่าประโยชน์นี่
นักพรตเห็นท่าทางจริงใจของนางก็อดที่จะชื่นชมไม่ได้
“พระชายาใจดีมีเมตตา จะต้องได้รับสิ่งดีๆ ตอบแทนแน่” นักพรตเอ่ยทันที
เซี่ยเฉียวถูกชมจนเคอะเขิน
ใจดีมีเมตตา…ไม่น่าจะถึงขนาดนั้นหรอก ก็แค่หน้าตา
นางดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดมาชั่วชีวิต ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายตลอดเวลา สิ่งเดียวที่นางมีอยู่คือศักดิ์ศรีเท่านั้น หากแม้แต่จุดนี้ก็ไม่มี แล้วชีวิตนี้นางจะอยู่ไปเพื่ออะไร
โม่หลิงจื่อไม่ได้เชิญให้นักพรตอยู่กินข้าวสักมื้อ หลังจากที่เขาจ่ายค่าทำนายไปแล้วก็สั่งให้คนส่งนักพรตกลับไปทันที
นักพรตผู้นั้นดูเหมือนจะรู้กันมานานแล้ว หลังจากกลอกตามองเขาไปทีหนึ่งก็คร้านที่จะถือสาหาความอะไรกับเขาอีก
“อาจารย์ หากอย่างนั้นตอนนี้ข้าก็เหมือนคนปกติธรรมดาแล้วสิ?” สีหน้าเซี่ยเฉียวเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“ปกติธรรมดาที่สุด!” โม่
