ี่นี่เฉยๆ เป็นเวลาเก้าวันได้
เซียวเฉียวไม่รู้แปดอักษรวันเดือนปีเกิดของราชครูและไม่สามารถสืบทราบได้ด้วย แต่นางมีเลือดและเส้นผมเป็นตัวนำทาง ซึ่งก็ใช้ได้เช่นกัน และนางก็เตรียมของพวกนี้ไว้แล้วก่อนที่ราชครูจะหายตัวไป
หลังจากที่เซี่ยเฉียววางค่ายอาคมดวงดาวแล้ว นางก็เริ่มทำลายค่ายอาคมทันที
นางท่องคาถาพลางก้าวเหยียบตำแหน่งดวงดาวทั้งเจ็ด
เมิ่งจี๋ฟังตะลึงงัน เขาทำตามคำสั่งและเริ่มสาดน้ำยันต์ออกไปอย่างเชื่อฟัง
เขามองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น แต่เรื่องนี้ดูสำคัญมาก หากเซี่ยเฉียวให้เขาจัดการ เขาก็จะทำมันให้ดี…อย่างไรเสียเขาก็เป็นศิษย์ของนางแล้ว จะต่อต้านขัดขืนก็คงไม่ได้
พอเมิ่งจี๋ฟังคิดได้แล้ว เขาก็ทำงานอย่างเรียบร้อย
ความคิดของเขาตรงไปตรงมา พอถึงเวลาสาดน้ำยันต์ก็ทำได้อย่างไหลลื่นมาก
บางครั้งบางคราวเขายังตั้งใจฟังว่าเซี่ยเฉียวกำลังท่องอะไรอีกด้วย
แม้ว่าเขาจะฟังไม่เข้าใจก็ตาม
“…สู่สวรรค์ชั้นปกครอง เหยียบย่างขุยกัง…”
“เทพหวงเสินอยู่ด้านหน้า ราชาแดนวิญญาณอยู่เบื้องหลัง ปรมาจารย์แห่งสวรรค์ลงทัณฑ์…รวมพลังฟ้าดิน…อ่านมนต์พิฆาตวิญญาณ พ่นฟ้าฟ้าแยก พ่นดินดินขาด พ่นน้ำน้ำแห้ง พ่นหนองหนองยุบ พ่นไฟไฟดับ พ่นเสนียดเสนียดพ้น…”
“โรคภัยหายได้เอง จมน้ำก็ลอยได้ ยมโลกมีที่พึ่ง…”
“……”
เมิ่งจี๋ฟังได้ยินเสียงของเซี่ยเฉียวแล้วเขารู้สึกสมองสดชื่นสบายใจมาก
แต่เขาฟังไม่เข้าใจและได้ยินไม่ชัดเจน ถ้าหากได้ยินชัด เขาจะไม่ยิ่งสุขใจยิ
