่าจะเป็นเรื่องอัปมงคล และเริ่มพูดจาฝากฝัง
“น้องชาย ข้าเป็นห่วงเจ้าที่สุด หลังจากที่ข้าจากไปแล้ว เจ้าจะต้องดูแลปกป้องน้องสาวของเจ้าให้ดี จะต้องตั้งใจฝึกยุทธ ทำความปรารถนาของเจ้าที่จำกราบพี่ใหญ่ให้อยู่หมัด อย่าได้เกียจคร้านนะ…”
“……”มุมปากเซี่ยผิงไหวกระตุกเล็กน้อย เขารู้สึกไม่อยากรับปาก…
ตอนนี้เขารู้ความต่างชั้นระหว่างตัวเขากับพี่ชายใหญ่แล้ว และกลัวว่าจะเอาชนะเขาไม่ได้
“ตกลง” ไม่มีทาง เขาจะปล่อยให้พี่หญิงตายตาไม่หลับไม่ได้
“ข้า แค่กๆ…ยังอยากเป็นนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ แต่…ร่างกายข้าไม่ดีพอ…ข้าจะขอฝากฝังเจ้า… ครอบครัวของเรา หากไม่ใช่ข้าแล้ว ก็มีเจ้าคนเดียวเท่านั้นที่เรียนหนังสือมากที่สุด…”
“!!!” เซี่ยผิงไหวกลืนน้ำลายด้วยความลำบากใจ เขาอยากหนีแล้วตอนนี้
นักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่!
สวรรค์ เอาชีวิตเขาไปเลยดีกว่า!
อย่าเอาชีวิตพี่หญิงใหญ่ไปเลย ให้เขาตายแทนไปเถอะ น้ำหน้าอย่างเขานี่น่ะหรือ แค่การสอบถงเซิง เขาก็แทบจะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว แล้วจะให้เขาเป็นนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่จมอยู่กับหนังสือทั้งวันอย่างนั้นหรือ
พี่หญิงใหญ่ก็โหดเกิน หรือว่านางจะถูกวิญญาณตัวประหลาดอะไรเข้าสิงแล้วใช่ไหม! ความปรารถนาเช่นนี้มันเพ้อฝันชัดๆ!
“พี่ต้องทำได้แน่! พี่หญิงใหญ่วางใจได้” เซี่ยซีที่อยู่ข้างๆ ปักมีดเข้ามาอีกที
เซี่ยเฉียวพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “ข้าต้องเชื่อใจพวกเจ้าอยู่แล้ว”
สำหรับเซี่ยซีนั้น เซี่ยเฉียววางใจในตัวนางอยู่แล
