กเขาออกจากจวนรัชทายาทมาด้วยความหนักใจ เขาก็มองน้องสาวที่ตาแดงด้วยความเสียใจ ใจเขาเต้นแรง “ซีเอ๋อร์ ข้ารู้สึกว่าพี่หญิงใหญ่หลอกข้าเล่นอีกแล้ว…”
“ทำไมท่านว่าพี่หญิงใหญ่อย่างนี้” เซี่ยซีตาแดงก่ำ
“ข้าแค่รู้สึกว่าพี่หญิงใหญ่แปลกๆ ท่าทางไม่เหมือนคนจะตายเลยสักนิด อีกอย่างนะ เจ้าไม่เห็นหรือว่าคนในจวนรัชทายาทไม่มีใครที่มีสีหน้าโศกเศร้าเลย? สายตาที่พี่ชุนเอ๋อร์มองข้าก็เหมือนจะรังเกียจที่ข้าโง่อย่างไรอย่างนั้น…” เซี่ยผิงไหววิเคราะห์อย่างจริงจัง
“ไม่สักหน่อย พวกเรามาเยี่ยมพี่หญิงใหญ่ แต่ไม่มีของขวัญอะไรติดมือมาเลยนะ…” เซี่ยซีเสียใจมาก
หลังจากที่นางรู้ข่าว นางก็ไม่เชื่อและรีบเดินทางมาทันทีจนลืมเรื่องของขวัญไปเสียสนิท!
“ก่อนหน้านี้พี่หญิงใหญ่ก็เคยตายมาก่อน ถึงขนาดฝังดินลงไปแล้ว แต่สุดท้ายนางก็ยังมีชีวิตและยืนอยู่ตรงหน้าพวกเราได้?” เซี่ยผิงไหวคิดถึงสายตาของเซี่ยเฉียวก็รู้สึกคุ้นเคยมาก
มันเหมือนกับตอนที่หญิงใหญ่เคยโกหกเขาก่อนหน้านี้เลย
“ท่านมีอคติกับพี่หญิงใหญ่ชัดๆ!” เซี่ยซีไม่สนใจเขา
พี่หญิงใหญ่จิตใจดีอย่างนี้ จะเอาเรื่องแบบนี้มาหลอกนางได้อย่างไร!
พี่หญิงใหญ่ดีกับนางที่สุดแล้ว!
เซี่ยผิงไหวท่าทางเหมือนมีอะไรที่อยากจะพูด แต่ในที่สุดเขาก็เก็บคำพูดเอาไว้ไม่พูดมันออกมา
เซี่ยซีโง่เกินไป นางยังไม่เคยถูกพี่ชายใหญ่กับพี่หญิงใหญ่ขัดเกลา จึงยังไร้เดียงสาอยู่ แต่เขาต่างออกไป เขาเห็นฉากพวกนี้มาเยอะแล้ว เรื่อง
