งที่ ‘ยอดเยี่ยม’ เช่นนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถดูได้!
ตั้งแต่ที่เขาได้อ่านเรื่องพวกนี้ เขาก็รู้สึกว่าตลอดเวลาทั้งกลางวันและกลางคืนข้างกายเขาไม่เคยสะอาดอีกเลย!
และเรื่องที่เขาจะกราบอาจารย์ก็เป็นที่รู้กันทั่วแล้ว
เขาคือเมิ่งจี๋ฟัง เขาไม่ควรทำตัวเป็นคนไม่เอาไหนที่ไม่รักษาคำพูด
แต่อย่างไรก็ตาม เขาฝันร้ายมาหลายวันแล้ว…
การเป็นนักพรตในยุคสมัยนี้ยากมากจริงๆ…
เมิ่งจี๋ฟังยังคงหน้ามุ่ยอยู่ที่บ้าน พอได้ยินบ่าวรับใช้บอกว่าปรมาจารย์โม่เชิญให้เขาไปที่จวนรัชทายาท หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย ใบหน้าก็ซีดลงอย่างฉับพลันทันที
เขาแสร้งทำเป็นเข้มแข็งเดินออกไป
แล้วก็ได้พบว่าท่านพ่อท่านแม่ของเขาเก็บข้าวของของเขาให้เรียบร้อยแล้ว
“ลูกเอ๋ย ปรมาจารย์โม่ให้คนมาบอกว่า คราวนี้นางจะรับเจ้าเป็นศิษย์ทันที ต่อไปนางจะไปไหน เจ้าก็ต้องติดตามไปด้วย ทางบ้านเรา พ่อก็ได้บอกคนอื่นเอาไว้แล้ว ต่อไป…เจ้าก็ไม่ต้องกลับมาอีก เรื่องวาสนาทางโลกนี้ก็ควรที่จะตัดขาดไปเสีย” เมิ่งโหวคิดเพื่อบุตรชายตนเองอย่างรอบคอบ
