อง เห็นหวงเทียนและเฮยเทียน ดวงตาพลันเป็นประกาย รีบเดินเข้าไปหาในทันที
เวลาหนึ่งก้านธูปให้หลัง
เมืองหลวงฮือฮา เหล่าผู้ฝึกยุทธ์นับไม่ถ้วนกระโดดขึ้นไปบนหลังคา มองไปยังทิศทางไกลด้วยสีหน้าเปี่ยมความตื่นเต้น เห็นเพียงสุดขอบฟ้าดินมีก้อนหินยักษ์ใหญ่ดังขุนเขากำลังบินตรงมายังเมืองหลวง ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้แพร่ข่าว แต่ล้วนรู้กันว่าเป็นมรรคาจารย์ที่กำลังเคลื่อนย้ายอุกกาบาตจากฟากฟ้า
เจียงฉางเซิงใช้มือข้างเดียวประคองหินอุกกาบาตจากฟากฟ้าไว้ พลางเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว หินอุกกาบาตก้อนนี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางไม่น้อยกว่าสามร้อยจั้ง หนักมากจนยากจะประมาณ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าวิชาอภิวัฒน์ย้ายบรรพตก็หาได้เป็นปัญหาไม่
ฮ่องเต้ซุนเทียนเหินขึ้นสู่กลางอากาศ มองเห็นเหตุการณ์ตรงหน้านี้ เขาเคยได้ยินเรื่องมรรคาจารย์ย้ายภูเขามาก่อน แต่เมื่อได้เห็นกับตาในวันนี้ก็ยังรู้สึกตกตะลึง
นี่ก็คือบรรพชนของสกุลเจียงหรือ… ฮ่องเต้ซุนเทียนตื่นเต้นนัก รู้สึกชื่นชมเจียงฉางเซิงอย่างสุดซึ้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกนับถือใครสักคนถึงเพียงนี้ เขาชื่นชมฮ่องเต้จิ่งไท่จงเพราะความสามารถในการปกครอง แต่เขาชื่นชมเจียงฉางเซิงด้วยความนับถือในตัวบุคคลอย่างแท้จริง!
ในสายตาของเขา เจียงฉางเซิงวางอุกกาบาตจากฟากฟ้าลงตรงนอกเมือง ทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นตลบฟุ้งกระจาย
ในจวนแห่งหนึ่ง จางอิงและเหล่าศิษย์จากหอการค้ายอดวาสนาต่างมองเห็น
