บนั้นไม่ได้จริงๆ!
เขาขอให้พี่น้องตรวจสอบเรื่องแปลกๆ อื่นๆ แต่เรื่องนี้…
เขาทำเรื่องอะไรแบบนั้นไม่ได้จริงๆ จึงได้ไปหาอวี๋เซียน
เดิมทีอวี๋เซียนก็ไม่ใช่คนหน้าบาง แต่นางก็ตกใจกับคำขอร้องของเซี่ยผิงกั่งจนต้องถอยหลังไปสองสามก้าว
นางขมวดคิ้วและมองเขาด้วยสายตาประหลาด “ข้าเคยได้ยินว่ามีผู้ชายแปลกๆ ในโลกนี้ที่ชอบของใช้ส่วนตัวของผู้หญิงและจะแอบเอากลับไป…หะ…หาก…หากเจ้าเป็นแบบนี้ ก็อย่าได้โทษถ้าข้าไปแจ้งทางการเลยนะ?”
“……” เซี่ยผิงกั่งเองก็หน้าแดงอย่างที่หาดูได้ยาก
“เหลวไหล! มันเป็นความคิดบ้าๆ ของเจ้าเต่า…ฝ่าบาทต่างหาก! ใช้สืบคดีน่ะ…” เซี่ยผิงกั่งรีบเอ่ย
สายตาของอวี๋เซียนทำให้เขารู้สึกหนาวในใจ “ข้าเซี่ยผิงกั่งเป็นลูกผู้ชายจะไปทำเรื่องหน้าไม่อายอย่างนั้นทำไม หากข้าถูกใจชอบพอผู้หญิงคนไหน ข้าก็คงไม่ต้องทำอย่างนั้นหรอก แค่ไปสู่ขอที่บ้านก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ”
“นี่มันคดีอะไรถึงต้องทำอย่างนี้ด้วย…ท่านไม่ได้ตั้งใจจะหลอกข้าใช่ไหม” ใบหน้าของอวี๋เซียนแสดงอาการปฏิเสธและรังเกียจอย่างเต็มที่
“ข้าโตมาขนาดนี้ มีแต่ตอนที่ยังอยู่ในค่ายเท่านั้นที่ตามลุงๆ สองสามคนไปดูผู้หญิงอาบน้ำ ต่อมาข้าก็เปลี่ยนนิสัยแล้ว ข้าไม่ได้ใช่คนอย่างนั้นแน่นอน!” เซี่ยผิงกั่งอธิบาย
“พี่ใหญ่เซี่ยก็เคย…” อวี๋เซียนรู้สึกว่าภาพลักษณ์องอาจน่าเกรงขามของเขาหายไปหมดแล้ว
เขาเหมือนกับชายลามกคนหนึ่ง
“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ก็แค่ตอนอยู่ในค่ายว่างๆ ไ
