าไกลขนาดนี้เพียงเพื่อจะปล่อยให้ลูกชายตาย
“ข้าพอจะทำนายได้นิดหน่อย แม้ว่าจะไม่สามารถทำนายตำแหน่งที่แน่นอนออกมาได้ แต่ให้ทำนายทิศทางที่แน่นอนก็พอได้อยู่” เซี่ยเฉียวพูดจบก็เตรียมตัวจะไปเสี่ยงทายอย่างจริงจัง
แต่จ้าวเสวียนจิ่งคว้าและดึงตัวนางเข้าในอ้อมอก
มันเหนื่อยเกินไป แต่เขาจะรู้สึกเป็นทุกข์ “เอาเวลาไปคิดถึงนางทำไม เจ้าไม่ต้องทำเรื่องพวกนี้หรอก”
มันเปลืองพลังมาก เขาสงสารนาง
แววตาของเขาเป็นประกาย ดูไม่จริงจังแม้แต่น้อย
“ถึงเวลามีลูกแล้ว” เซี่ยเฉียวตกใจทันที แต่ก็ไม่ได้บังคับ นางสบตาเขาแล้วพูดอย่างเคร่งขรึมจริงจัง
มุมปากจ้าวเสวียนจิ่งกระตุกเล็กน้อย
“สร้อยข้อมือที่อาจารย์มอบให้ข้าได้ผลดีมาก” เซี่ยเฉียวเอ่ยรวดเร็ว
นางไม่ใช่เด็กๆ แล้ว และนางก็อยากจะลิ้มรสชาติการมีลูกให้เร็วหน่อย…อีกอย่าง คนอื่นต่างก็บอกว่านางจะทำไม่ได้!
พวกเขาบอกว่าสุขภาพร่างกายของนางไม่ค่อยดี นางจะต้องตายภายในสองสามปีอย่างแน่นอน นางเป็นคนไม่ยอมแพ้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร คนอื่นบอกว่านางทำไม่ได้ นางก็จะต้องกู้หน้าตัวเองกลับมาให้ได้
ท่าทางเซี่ยเฉียวคาดหวังรอคอย จ้าวเสวียนจิ่งเห็นสายตาของนางแล้วก็ถึงกับตกตะลึง จะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก “จะรีบร้อนไม่ได้…”
“รอให้เจ้าอ้วนขึ้นอีกหน่อย” เขาเอ่ยเสริมขึ้นมา
“ขอให้อาหารของบ้านเราธรรมดาๆ หน่อยไม่ได้หรือ หน้าข้าอ้วนจะตายอยู่แล้ว ถ้าปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไป ความเป็นเซียนของข้าก็จะตกต่ำลงไปเรื่อ
