งอ๋องเข้าไปในห้องทันที แต่ภายในเรือนหลังนี้ไม่มีแม้แต่เตียงของแขก พวกเขาจึงต้องย้ายไปที่เรือนเล็กหลังอื่นเพื่อทำการรักษา
คนตระกูลไต้ที่เหลือตัวสั่นงันงกไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น แต่นายท่านผู้เฒ่าของบ้านกลับรู้ดีอยู่แก่ใจ เขาจึงทำได้เพียงกักฟันถอนหายใจ
ทันทีที่ผู้คุ้มกันออกไปก็มีคนก้าวเข้าไปและเก็บเลือดที่ยังไม่แห้งบนโต๊ะให้ได้มากที่สุดทันที
นายท่านผู้เฒ่าสั่งให้คนขี่ม้าและรีบนำมันไปที่หอส่องชะตาทันที
……
กลางดึกเช่นนั้นเซี่ยเฉียวย่อมต้องอยู่ที่จวนรัชทายาทอยู่แล้ว
พอนางมาถึงในวันต่อมา ผู้ดูแลฉังก็เอาของมาให้นาง!
เลือด…ไม่น้อยเลยนะนี่?!
“ข้าก็ไม่รู้ว่าเป็นเลือดของใคร กลิ่นค่อนข้างแรงทีเดียว พวกเขาเอามาให้ขวดหนึ่งก่อนเที่ยงคืน พอหลังเที่ยงคืนก็เอามาให้อีกไม่น้อย นายท่าน หรือว่าจะเป็นเลือดหมาดำ เอาไว้กำจัดสิ่งชั่วร้าย?” ผู้ดูแลฉังติดตามเซี่ยเฉียวมานาน เขายิ่งรู้สึกสงสัยใคร่รู้เรื่องพวกนี้มากขึ้น
ปกติแล้วถ้าในร้านมีของอะไรแปลกๆ เขามักจะต้องดูมันก่อนเสมอ
เซี่ยเฉียวเห็นว่าชายชรามีใจสงสัยไม่น้อย ก็กังวลว่าวันใดวันหนึ่งเขาอาจจะแปดเปื้อนสิ่งสกปรกโดยไม่ทันระวัง และยังสอนคาถาอาคมและการวาดยันต์บางชนิดให้เขาไว้ป้องกันตัวเองด้วย ชายชราเองก็กระตือรือร้นที่จะเรียนรู้มาก
“มันเป็นเลือดของหรงอ๋อง” เซี่ยเฉียวเปิดขวดออกดู
“หรงอ๋อง!?” ผู้ดูแลฉังตกใจ “ทำไมหรือ…ท่านซื้อเลือดของหรงอ๋องมาหรืออย่างไร เลือดตั้งม
