จ้าไม่ได้หรอก” องค์หญิงใหญ่กลับไปนั่งที่เดิม สายตาที่นางมองไต้ปั๋วเหิงเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างที่สุด “หากเจ้ามีใจที่จะปรับปรุงแก้ไขจริงๆ ก็ให้ผู้อาวุโสบ้านเจ้าไปเปิดเผยเรื่องนี้แก่ราชสำนักด้วยตัวเองไม่ดีกว่าหรือ หลายปีมานี้ปู่ของเจ้าก็สร้างผลงานไว้ไม่น้อย บางทีอาจจะรักษาชีวิตใครสักคนไว้ได้ ไม่ถึงกับสูญสิ้นไปทั้งตระกูล”
แต่จะเป็นอย่างนั้นได้หรือไม่ นางเองก็ไม่แน่ใจ
ความผิดนี้มหันต์นัก
ไต้ปั๋วเหิงเองก็รู้ว่าตอนนี้เขาไม่มีทางให้เดินแล้ว
เซี่ยเฉียวนั่งอยู่ข้างๆ มาตลอด บัดนี้ไต้ปั๋วเหิงไม่มีความลับใดๆ อีกแล้ว เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกโกรธเท่าไรแล้วด้วย “อาคมชั่วร้ายที่องค์หญิงโดน…ถ้าหากสามารถแก้ไขได้ ปั๋วเหิงจะพยายามอย่างเต็มที่…”
“เรื่องนี้…เจ้าช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ” เซี่ยเฉียวเอ่ย “เจ้าไม่ได้เป็นคนเอาโชคชะตาของนางไป…เมื่ออยากจะคืน ก็อาจจะต้องเป็นคืนเป็นเลือดของหรงอ๋อง”
ของที่แปดเปื้อนพลังชั่วร้ายก่อนหน้านี้ใช้ไม่ได้แล้ว
อาคมชั่วร้ายนั้นสำเร็จไปแล้ว ของสิ่งนั้นมีพลังหยินชั่วร้ายอยู่ภายใน น้ำยันต์ที่นางให้องค์หญิงใหญ่ดื่มก่อนหน้านี้ใช้ได้ผล แต่ไม่สามารถแก้ไขมันได้อย่างสมบูรณ์
หากต้องการได้เอาโชคชะตาคืนมาก็จะต้องวางค่ายอาคมแย่งชิงโชคชะตา
ไต้ปั๋วเหิงครุ่นคิดเล็กน้อย “ข้ามีความผิดติดตัว ขอให้องค์หญิงให้เวลาข้าสักหนึ่งวัน ข้าจะกลับไปเอาเลือดของหรงอ๋องกลับมาให้ หลังจากนั้นท่านปู่ของข้าจะเข้าวังไป
